Recent Event Highlights: De coach verdient ook een medaille, Marcel Maassen Masterplan: update, Wat speelt er nu weer op het Binnenhof?, Kleine jongen (8):, Marcel Maassen Masterplan in werking, Kleine jongen (7): Jouw eerste schooldag en het Carrièrestress-syndroom, and 27 more...
Created by MarcelMaassen on 12/08/2009
Last updated: 24/02/10 at 14:43
Marcel Maassen Weblog has no followers yet. Be the first one to follow.
Ja, dat leek een sympathieke, risicoloze campagne van Ernst & Young: 'Tijdens de Olympische Spelen in Vancouver gaan onze sporters weer tot het uiterste voor een medaille. En zij niet alleen. Ook onze coaches moeten alles uit de kast halen om het potentieel van hun sporters om te zetten in maximaal resultaat. Ernst & Young weet hoe belangrijk dat is. En beloont, net als twee jaar geleden in Beijing, ook in Vancouver de winnende coaches met een heuse coachmedaille. Want ook al is het werk van een coach niet altijd zichtbaar, het is wel van onschatbare waarde."En toen stuurde Gerard Kemkers, och arme, Sven Kramer naar de binnenbocht. Verder commentaar overbodig. Gerard, je mag me altijd bellen! Dag en nacht!
http://marcelmaassen.blogspot.com/2010/02/de-coach-verdient-ook-een-medaille.html
Het is een poos stil geweest rondom het Marcel MaassenMasterplan. Heeft u geen idee wat dat plan behelst of wilt u het geheugen nogeven opfrissen, lees dan eerst de voorgaande berichten omtrent dit ambitieuzeproject.Het is überhaupt een poos stil geweest op mijn website.Gedurende een maand of twee verscheen er geen enkel nieuw bericht van mijnhand. En dat had zo zijn redenen. Er komt een moment, zelfs voor mij, dat je jeafvraagt: waar doe ik het voor, voor wie en waarom?Uit de betrouwbare statistieken van Google Analytics maak ikop, dat mijn site dagelijks veelvuldig wordt bezocht door mensen uit binnen- enbuitenland. Van Afghanistan tot Zwitserland, jawel. Maar interactie, ho maar!Dat jullie niet over elkaar heen buitelen om je uit teputten in reacties op mijn geschrijf, dat wist ik natuurlijk al. Maar dat geenenkele bezoeker de moeite nam om een reactie te schrijven op een eerder berichtvan mijn hand of om een vraag te stellen, dat is hard en bitter. Misschien ishet typerend voor de tijd waarin wij leven. Ik ben niet graag cynisch, maar opdeze manier word je het vanzelf. Het interesseert kennelijk niemand een bal ofje schrijf of niet schrijft, leeft of sterft.Ben ik dan geen mens van vlees en bloed, net als u?Heb ik dan geen gevoelens en gevoeligheden?Is dit dan de manier waarop wij met elkaar omgaan, anno 2009en op de drempel van anno 2010?Ik begin stilaan het onaangename gevoel te krijgen, dat ikhier voor de kat z'n kut zit te tikken.Mijn afwezigheid gedurende de laatste twee maanden was eentest en jullie zijn massaal en overtuigend door de mand gevallen. Nietsgebeurde er hier, helemaal niets. Niet één mailtje heb ik ontvangen. Niet éénbezoeker nam de moeite mij een bericht te schrijven: Marcel, waar ben je, watis loos?Ik ben niet hardvochtig, dat ligt niet in mijn aard, endaarom geef ik jullie, trouwe en (toch nog steeds) beminde lezers, nog eenlaatste kans. Ik pak de draad weer op, schrijf voortaan weer dagelijks over watme beroert en ontroert, over wat er zoal voorvalt of juist niet, maar dat allesslechts op voorwaarde dat jullie ook blijk geven van belangstelling enbetrokkenheid in de vorm van reacties en commentaren. Dat lijkt mij eenbillijke eis. Om de lat niet te hoog te leggen, want ik wil natuurlijk geenwelwillende lezers verbannen die toevallig even geen mening hebben over eenbepaalde zaak of kwestie, laat ik de opdracht geheel vrij. Elke reactie inwoord en/of beeld, terzake of juist volstrekt niet, is welkom en vat ik op alseen blijk van goede wil. Liever zie ik natuurlijk een brede discussie overthema's die er toe doen. Bent u daar klaar voor? Dan verneem ik graag uw meningover het volgende: hoe ziet u de dingen? De dingen in het algemeen, bedoel ik dan, maar u mag ook inzoomen opbepaalde dingen in het bijzonder.Wilt u reageren, klik dan op 'reacties' onder dit bericht.Let wel: wie zonder een reactie te plaatsen dezepagina verlaat, verspeelt daarmee het toegangsrecht tot mijn website. Bovendienworden voortaan al uw emails automatisch naar mij doorgezonden en op dezewebsite gepubliceerd. Dat u dat weet.Wat het Marcel Maassen Masterplan betreft... Vergeet hetmaar, niets van terecht gekomen, al na een dag of twee overboord gekieperd. Hetis een prima plan hoor, en dat vond ook minister Plasterk die het heeftgepresenteerd in de Kamer, maar voor eigen gebruik door mijzelf is het niet geschikt.Kern van het probleem: te veel logistieke hobbels en hordes, waarbij met namehet vroege opstaan voor onoverkomelijke problemen zorgde. Het is onverenigbaargebleken met uitslapen.Wilt u echter uw eigen leven over een totaal andere boeggooien, dan kan ik het plan nog steeds van harte aanbevelen. Wellicht voegt uwleven zich beter naar de voorgeschreven aanpak. Mijn eigen leven daarentegen blijftzoals het was: zo zo.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/12/marcel-maassen-masterplan.html
Het is een poos stil geweest rondom het Marcel Maassen Masterplan. Heeft u geen idee wat dat plan behelst of wilt u het geheugen nog even opfrissen, lees dan eerst de voorgaande berichten omtrent dit ambitieuze project.Het is überhaupt een poos stil geweest op mijn website. Gedurende een maand of twee verscheen er geen enkel nieuw bericht van mijn hand. En dat had zo zijn redenen. Er komt een moment, zelfs voor mij, dat je je afvraagt: waar doe ik het voor, voor wie en waarom?Uit de betrouwbare statistieken van Google Analytics maak ik op, dat mijn site dagelijks veelvuldig wordt bezocht door mensen uit binnen- en buitenland. Van Afghanistan tot Zwitserland, jawel. Maar interactie, ho maar! Ik begin stilaan het mij onaangename gevoel te krijgen, dat ik hier voor de kat z'n kut zit te tikken.Mijn afwezigheid gedurende de laatste twee maanden was een test en jullie zijn massaal en overtuigend door de mand gevallen. Niets gebeurde er hier, helemaal niets. Niet één mailtje heb ik ontvangen. Niet één bezoeker nam de moeite mij een bericht te schrijven: Marcel, waar ben je, wat is loos?Dat jullie niet over elkaar heen buitelen om je uit te putten in reacties op mijn geschrijf, dat wist ik natuurlijk al. Maar dat geen enkele bezoeker de moeite nam om een reactie te schrijven op een eerder bericht van mijn hand of om een vraag te stellen, dat is hard en bitter. Misschien is het typerend voor de tijd waarin wij leven. Ik ben niet graag cynisch, maar op deze manier word je het vanzelf. Het interesseert kennelijk niemand een bal of je schrijf of niet schrijft, of je bent of was, leeft of sterft.Ben ik dan geen mens van vlees en bloed, net als u?Heb ik dan geen gevoelens en gevoeligheden?Is dit dan de manier waarop wij met elkaar omgaan, anno 2009 en op de drempel van anno 2010?Ik ben niet hardvochtig, dat ligt niet in mijn aard, en daarom geef ik jullie, trouwe en (toch nog steeds) beminde lezers, nog een laatste kans. Ik pak de draad weer op, schrijf voortaan weer dagelijks over wat me beroert en ontroert, over wat er zoal voorvalt of juist niet, maar dat alles slechts op voorwaarde dat jullie ook blijk geven van belangstelling en betrokkenheid in de vorm van reacties en commentaren. Dat lijkt mij een billijke eis. Om de lat niet te hoog te leggen, want ik wil natuurlijk ook geen welwillende lezers verbannen die toevallig even geen mening hebben over een bepaalde zaak of kwestie, laat ik de opdracht geheel vrij. Elke reactie in woord en/of beeld, terzake of juist volstrekt niet, is welkom en vat ik op als een blijk van goede wil. Liever zie ik natuurlijk een brede discussie over thema's die er toe doen. Bent u daar klaar voor? Dan verneem ik graag uw mening over het volgende: hoe ziet u de dingen? De dingen in het algemeen, bedoel ik dan, maar u mag ook inzoomen op bepaalde dingen in het bijzonder.Wilt u reageren, klik dan op 'reacties' onder dit bericht.Let wel: wie zonder enige reactie achter te laten deze pagina verlaat, heeft voortaan geen toegang meer tot mijn website. Bovendien worden vanaf dat moment al uw emails automatisch naar mij doorgezonden en op deze website gepubliceerd.Wat het Marcel Maassen Masterplan betreft... Vergeet het maar, niets van terecht gekomen, al na een dag of twee overboord gekieperd. Het is een prima plan hoor, nog steeds, maar voor mij is het totaal onuitvoerbaar. Wilt u uw eigen leven over een totaal andere boeg gooien, dan kan ik het van harte aanbevelen. Mijn eigen leven daarentegen is zoals het was en zo zal het blijven ook: zo zo.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/12/marcel-maassen-masterplan.html
Ik heb altijd geroepen dat ik voor geen goud publiekelijk uit de kleren ga, maar als er dan toch een heel mooi aanbod komt, te mooi om te laten lopen... Ben ik een opportunist? Alleen als me dat goed uitkomt. Die meneer links, dat ben ik dus. Deels.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/12/uit-de-kleren.html
Slapeloze vrouw totaal over d'r toeren, kind ligt zwetend in bed en zelf weet ik niet hoe of wat dan toch. Puppy Love, jawel. Morgen gaan we Buurman halen. We zullen hem overladen met liefde en zorg en aandacht en overmorgen zal het verdriet allemaal weer geleden zijn, is mij verzekerd. Maar toch: morgen ga ik een hondje van acht weken de ongelukkigste dag uit z'n prille leven bezorgen. Wreed uit het hondennest weggerukt om een mensennest tot vermaak en gezelschap te dienen. We hebben een gezelschapsdier aangeschaft. Een hond van het merk Heidewachtel die we Buurman hebben genoemd.Het is allemaal de schuld van Snuf, onze oefenhond die hier een week kwam logeren.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/12/puppy-love.html
Hoe grappig je dit vindt, hangt helemaal van je gevoel voor humor af. Met de widget die je vindt op deze pagina, kun je zien of er een celebrity bestaat voor wie je als dubbelganger zou kunnen doorgaan. Ik lijk dus op Alec Baldwin. Nou, die mag in z'n handjes knijpen (ja, standaard reactie, weet ik)if (WIDGETBOX) WIDGETBOX.renderWidget('810c391b-a3b8-4b32-a4da-69f01d32a61a');Get the Facedouble Widgetbox widget and many other great free widgets at Widgetbox! Not seeing a widget? (More info)
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/12/op-wie-lijk-ik-eigenlijk.html
Dinsdag 15 september 2009 zal de geschiedenis ingaan als een zwarte dag in de geschiedenis van onze parlementaire democratie. Interview met Peter Kanne, opinie-onderzoeker van TNS NIPO.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/09/wat-speelt-er-nu-weer-op-het-binnenhof.html
Vanavond plaatste ik een nieuw videootje van Kick op YouTube. Ik koos als titel 'Kick Maassen is (to become) a Guitar Hero'. Dat leek me niet overdreven, gelet op de geweldige sound die hij nu al (net 4 jaar geworden!) uit zijn speelgoedgitaar weet te persen. Toch? Kick's talent is niet onopgemerkt gebleven, mag je gerust stellen.Nauwelijks een uur later ontving ik per mail al een eerste vriendschapsverzoekvan YouTube: 'D1TV.J heeft je uitgenodigd voor vriendschap op YouTube. Als jevrienden wordt, is het gemakkelijker om bij te houden welke video's je vriendenleuk vinden, uploaden of beoordelen en is het gemakkelijker om openbare ofprivévideo's te delen.'Hieronder zie je D1TV.J in actie. En die kan er zelf ook watvan hoor! Dat zo'n gigant vriendschap wenst te sluiten met een kleuter vanvier, dat zegt natuurlijk wel wat.Ik heb mijn vrouw ervoor wakker gemaakt. Voetballen is leuken Kick doet het graag en school is natuurlijk ook belangrijk, maar als de YouTube-communityzo snel en enthousiast reageert… moeten we dan niet alles op alles zetten en kiezenvoor een gitaarcarrière? Ik hoor graag het advies van andere ouders.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/09/kleine-jongen-8.html
Kies je versieNuchterDronken
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/geen-wieg-om-in-te-sterven-podcast.html
Op mijn 44ste zie ik een vurig gekoesterde jongensdroom toch nog in vervulling gaan: ik ben onzichtbaar! Net als Bram Vingerling. Tata, ik heb het dus toch geflikt. En wil je weten hoe? Bloody simple: blijven leven! Uiteindelijk ziet niemand je meer staan.Laat ik het succes enigszins relativeren: verkeersagenten, schuldeisers en straatrovers nemen mij nog steeds waar, maar dat geldt bijvoorbeeld al niet meer voor mooie meisjes. Die kijken inmiddels dwars door mij heen. Zet mij een uur naast of tegenover een mooi meisje in een trein of tram... ze neemt geen enkele notie van mij. Ik ben volmaakt doorzichtig. Lucht!Op de foto hieronder het bewijs. Links Doutzen Kroes, op de stoel rechts zit ik zelf. Maar denk je dat zij mij in de gaten had?
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/jongensdroom-in-vervulling.html
En ja hoor: wakker! Het is half zes in de nog stikdonkere ochtend en ik ben wederom op mijn post. Dit belooft iets te worden.Dit krankzinnige vroege opstaan is geheel zelfverkozen. Er wacht geen vliegtuig naar Helsinki op mij, ik werd niet door slapeloosheid of ongedierte uit mijn bed verdreven, nee, ik nam mij vrijwillig voor om op dit tijdstip op te staan en stond vervolgens daadwerkelijk op.Het Marcel Maassen Masterplan, dat gisteren in werking trad, is een mijzelf opgelegd verdrag voor de wijze waarop ik mijn verdere levensdagen ga indelen. Bij de totstandkoming van dit plan, en ik hecht eraan te benadrukken dat ik daarbij bepaald niet over één nacht ijs ben gegaan, had mijn vrouw in elke fase inzage- en bezwaarrecht. Van dat laatste recht heeft zij echter op geen enkel moment gebruikgemaakt. Vanaf deze plek wil ik haar hartelijk danken voor de buitengewoon constructieve wijze waarop zij met mij dit traject is aangegaan. Het resultaat is een Plan dat ik met recht ‘gedragen’ mag noemen, dat kan rekenen op brede steun en draagvlak in ons gezin.Geheel volgens Plan zit ik nu dus al ruim voor zessen achter mijn laptop en schrijf. Straks om half acht maak ik vrouw en kind wakker. Zij smeert boterhammen en perst sinaasappelen, wast en poetst onze zoon en kleedt hem aan, waarna ik hem om kwart over acht op mijn fiets laad om hem naar school te brengen. Zo staat het in het plan. Daarna drink ik thuis nog een espresso en lees ik de krant om vervolgens naar mijn werk te gaan. Rond zeven uur ’s avonds voeg ik mij dan weer bij het gezin voor het avondprogramma. Daarin is plaats voor eten, spelen, voorlezen, troosten, sporten, ontspannen, incidenteel horecabezoek, erotiek en sensualiteit (alleen met mijn vrouw, voor de goede orde, anders had ik dit plan er nooit doorheen gekregen), praten én luisteren maar ook zwijgen (ook dat hoort bij een goede relatie, je moet ook samen kunnen zwijgen) en in uitzonderlijke gevallen ook nog voor schrijven. Maar om tien uur gaat het licht uit: maffen totdat de haan weer kraait. Het plan voorziet in het recht op dubbele schrijftijd, maximaal vier uur per dag, tijdens het weekend en op vrije dagen (de officieel erkende feestdagen uitgezonderd).Dat zijn de praktische hoofdlijnen van het Plan volgens welk ik dus inmiddels leef. Ik sluit niet uit, dat dit Plan morgen in het vuilnisvat ligt, want het vergt een strikte naleving van een Spartaans slaap- waakregime. En daar zit mijn zwakke punt. Als ik eenmaal slaap, nou, als een os! Maar de os valt dikwijls met geen tien paarden in bed te krijgen. Ga ik, zoals gebruikelijk, toch gewoon na enen naar bed om er om half zes weer uit te springen, dan geef ik het hooguit een week. Maar zoals de zaak er nu voor staat, of, zoals ze bij mij op kantoor zeggen, ‘zoals ik er nu in sta’, zeg ik: moet lukken.Belangwekkender dan de praktische voorwaarden en de uitwerking en invulling van dit Plan, is de theoretische onderbouwing, de schets van de beginsituatie, de bijkomende overwegingen, aanleiding en oorzaak, et cetera. Over dit alles zal ik de komende dagen uitvoerig berichten. Elke ochtend vanaf 06.00 uur.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/en-ja-hoor-wakker-het-is-half-zes-in-de.html
Er is nieuws. Groot nieuws zelfs: ik ben wakker.Om 5.35 uur stapte ik zojuist uit bed. Niet voor een plas of een slok water, maar om mijn compleet nieuwe leven ter hand te nemen. En nu reeds voel ik mij een ander - ja: beter - mens. Hiermee ligt er dan eindelijk iets wat ik heel voorzichtig een aanzet tot een begin van een mogelijke uitvoering van mijn persoonlijke Masterplan zou willen noemen.Laat ik nog een slag om de arm houden en de dag van morgen afwachten. Als ik er dan wederom in slaag om mij rond 5.30 uur wakker te melden, dan durf ik het Masterplan Marcel Maassen wel te ontvouwen. Ik doe mij best.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/ik-ben-wakker.html
In mijn Handleiding voor een volgend leven mag deze tip beslist niet ontbreken: zorg, dat je niet reeds op je eerste schooldag getraumatiseerd raakt voor het leven. Dat kan zomaar gebeuren namelijk, zo wijst recent wetenschappelijk onderzoek uit. Een vierjarige kleuter wiens eerste schooldag niet goed verloopt, kan daardoor levenslang getraumatiseerd raken: moeite met veranderingen, niet kunnen omgaan met uitdagingen, een continu gevoel van onveiligheid, et cetera. Even tot jou, Kick, ter geruststelling: jouw eerste schooldag, afgelopen maandag, verliep uitstekend! Wij hadden dan ook alle geldende regels, tips en voorschriften dienaangaande in acht genomen en je hebt daarom geen enkele reden getraumatiseerd te wezen. Dus geen gezeur meer over kleuterstress, opeten ja!Wat een naam! Raphaela Carrière. Ik ben verliefd!Raphaela Carrière is de wetenschapster die dit voorjaar de planeet deed schudden met het nieuws dat een kleuter op z’n eerste schooldag ernstig getraumatiseerd kan raken. Ik stel voor, dat we vanaf heden van het Carrièrestress-syndroom spreken. Want dat is natuurlijk wat de kleuter overkomt: je eerste schooldag is het begin van je carrière en sommige kleuters schieten daarvan onmiddellijk in de stress. Een citaat uit het persbericht waarmee het onderzoeksnieuws wereldkundig werd gemaakt ‘Kinderen ontwikkelen al vroeg een gevoel van veiligheid dat onder andere is gebaseerd op relaties met anderen en de voorspelbaarheid van hun omgeving. Door veranderingen hierin wordt het gevoel van veiligheid minder stabiel, wat het kind kwetsbaar maakt. Dit is met name het geval bij veel veranderingen tegelijk in de omgeving, dagstructuur en relaties, zoals bij het voor het eerst naar school gaan.’Gelukkig kunnen wij onze kinderen voor dit dreigend psychisch leed behoeden met een handvol simpele maatregelen. Laat de kleuter al voor de eerste echte schooldag kennismaken met de nieuwe juf of meester en de klasgenootjes. Plaats het kind zoveel mogelijk bij vriendjes in de klas. Geef duidelijke uitleg over regels en dagindeling. Blijf bij het kind in de klas totdat het zelf aangeeft dat het goed gaat.Allemaal gedaan Kick, alles. Kijk naar deze foto:Zoals je ziet, heb ik zelfs door het ruitje naast de klasdeur staan gluren totdat ik echt zeker wist, dat je geen trauma in je hoofd had. En dat op mijn verjaardag! Ja, papa was jarig maandag, op jouw eerste schooldag. Maar mijn verjaardag hebben we in volmaakte stilte laten passeren, puur en alleen omdat we jou op je eerste schooldag niet wilden belasten met nog zo’n major life event. En het feit dat we ons hadden verslapen, doet daar niets aan af. Ja, het was even haasten en je kon niet, zoals gepland, fietsend naar school. Doen we komende week heus een keer hoor, als we ons eens niet verslapen. En de les was al begonnen toen ik je het lokaal binnenbracht, maar ik geloof werkelijk niet dat je daardoor een niet te overbruggen leerachterstand hebt opgelopen. Kom kom, dat kleien krijg je heus nog wel onder de knie.Word nooit verliefd op een naam. Raphaela Carrière, dat klinkt meer dan veelbelovend, maar een vrouw die een dynamisch, theoretisch referentiekader heeft ontwikkeld om de overgang van de kleuter naar zijn schooltijd te kunnen bestuderen, dat kan onmogelijk een lekker wijf zijn. Een lekker wijf heeft wel iets anders aan d’r kop. Ik ben zelf eens verliefd geworden op een naam en dat liep uit op een grote teleurstelling. Toen ik nog mede-eigenaar was van een communicatiebureau in Nijmegen, heb ik eens een sollicitante uit Den Helder op gesprek gevraagd voor wie er bij ons echt geen functie vacant was en er ook nimmer een vacant zou komen. God wat had dat mens een lekkere naam! Kom, hoe heette ze toch? Nou ja, je raad het al: een vlag op een modderschuit.Wat voor de naam van een vrouw geldt, geldt ook voor haar achterkant. Heel wat vrouwen zien er van achteren bedrieglijk aanlokkelijk uit. Ongetwijfeld is dit advies aan dovemansoren gericht, maar ik wil het toch gezegd hebben: bespaar je de inspanning om vrouwen die voor je fietsen en die er van achteren aantrekkelijk uitzien in te halen zodat je een blik op hun voorkant kunt werpen. Dat valt 999 van de duizend keer zwaar tegen. En aan alleen een mooie achterkant heb je natuurlijk niets. Want je blijft niet de hele dag zeggen: ‘Schat, draai je ‘ns om.'Omdat ie zo treffend was, deze strip die op jouw eerste schooldag verscheen:
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-7-jouw-eerste-schooldag.html
Kick, sinds twee weken is hij vier, mocht vandaag voor het eerst mee voetballen. Of hij er een beetje zin in had? Nou en of. Een enorme honger naar de bal. De keeper van de tegenpartij krijgt nauwelijks de kans de bal uit het net te vissen na een doelpunt.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/honger-naar-de-bal.html
Gustav Statif, aan wie we de uitvinding van het camerastatief te danken hebben, was niet voor het geluk in de wieg gelegd. Als ziekelijk kind van straatarme Tsjechische ouders - zijn vader was kolenboer, zijn moeder werd dood geboren - moest hij vechten voor elke ademtocht. Negen jaar oud bouwde Gustav zijn eerste camera. De lens sleep hij zelf uit de bodem van een weckfles. Hij was een begenadigd en veelgevraagd fotograaf op het moment dat hij door de Ziekte van Parkinson werd getroffen. Halsstarrig weigerde hij zich in zijn lot te schikken, hetgeen hem uiteindelijk tot de uitvinding bracht waarvoor iedere fotograaf hem nog dagelijks zou moeten danken: het statief. Maar niemand die hem daarvoor nog dankt; Gustav Statif is geheel en al vergeten.Marcel Maassen eert deze man die veel eer toekomt met een vuistdikke, wetenschappelijke biografie. Het is een tragisch, maar tegelijkertijd opwekkend en inspirerend levensverhaal van een man die bedankte voor z’n lot.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/mijn-nieuwe-boek-ligt-nu-in-de-winkel.html
Ik heb nagenoeg niets meegemaakt. Als ik niet slaap (acht uur per dag), zit ik achter een computer en tik. Mijn territorium is niet groter dan een meter of anderhalf in het vierkant, dat volstaat. Zo gaat het er al vijftien jaar aan toe en zo blijft dat ook zolang ik het althans voor het zeggen heb wat mijzelf betreft. De kans dat ik wél nog iets ga meemaken, is verwaarloosbaar klein en daarom heb ik vandaag, op mijn 44ste verjaardag, besloten dat ik mijn memoires net zo goed nu al wel kan gaan schrijven. En met de voltooiing van deze inleidende alinea zeg ik: dat schiet al lekker op. Ik meld mij spoedig weer met nieuwe levensavonturen.NaschriftNou ja, niets meegemaakt… Zojuist zat er dus een fruitvlieg in mijn verjaardagswijn. Zie die er maar eens uit te krijgen met een blote vinger, dat valt niet mee. Tip: theelepeltje!
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/mijn-memoires-deel-1.html
Ik had een vriend die Bob heette maar zich Bop liet noemen, omdat hij dat wél een leuke naam vond. En Bop had een vriendin. Het is niet mijn stiel om vriendinnen van vrienden af te pakken, maar in het geval van Bop had ik eenvoudig geen keus: zijn vriendin was onweerstaanbaar. Lang bleef Bop niet boos: drie maanden later was hij dood.Natuurlijk, dit bedoel ik ook overdrachtelijk Kick: leef, haal eruit wat erin zit! Maar laten we simpel en praktisch beginnen, je bent immers pas vier: leef, ga vooral niet dood! Eenmaal dood, kun je een gelukkig leven namelijk wel op je buik (laten) schrijven. En dood zijn is weliswaar geen ramp voor wie zich er happy bij voelt, maar helaas weet je niet van te voren of het bevalt en een weg terug lijkt er voor spijtoptanten niet te zijn. Dus nogmaals: ga vooral niet dood.'Maar hoe doe ik dat dan papa, niet doodgaan?'Ja, die vraag kun je natuurlijk verwachten. Wilde ik me er gemakkelijk vanaf maken, dan zou ik zeggen: het is hoofdzakelijk een kwestie van blijven leven. Maar dat antwoord helpt je natuurlijk geen steek verder en ik wil me er ook helemaal niet gemakkelijk vanaf maken, want ik gun jou, mijn Eniggeboren Zoon, niets minder dan het eeuwige leven en alles wat in mijn beperkte menselijke macht ligt, zal ik altoos aanwenden om jou voor onheil te behoeden en je levensdagen te verlengen - zo waarlijk helpe mij Dinges. Verwacht daarvan echter niet teveel heil, want de dood is buitengewoon veelzijdig en creatief en vroeg of laat legt hij je toch in de luren. Afgelopen zaterdag: een Nederlandse vakantieganger zwemt in een riviertje in de Franse Ardèche en wordt verpletterd door een rotsblok. April 2008: een dertienjarige Duitse jongen heeft bizar veel pech als tijdens het voetballen met een vriendje de goal bovenop hem valt. Dood. En een paar weken geleden: in een Amerikaanse chocoladefabriek verdrinkt een medewerker in de ketel vol gesmolten chocola als hij tijdens het vullen van die ketel van een platform kukelt.De dood is een onverzadigbare schrokop die niet maalt om halfgaar of onrijp. Elke dag komt hij er hier zo’n 160.000 duizend halen en elke dag is het weer de kunst daar niet bij te zitten. Dat lukt sommigen maar eventjes, anderen een poosje of een flinke poos en een alsmaar groeiende groep mensen leeft langer dan voor henzelf eigenlijk nog leuk is. Als het allemaal een beetje meezit, als je goed oppast en geen dodelijke stommiteit uithaalt, zou jij wel tachtig kunnen worden. Dat was je levensverwachting bij geboorte. Je mag gerust even dankjewel zeggen voor het feit dat je in Nederland bent geboren, want in Mali worden ze gemiddeld niet ouder dan dertig. Maar ook al leef je hier: dood ga je toch, ooit. Elke nieuwe zonsopkomst is er weer eentje minder tot je laatste dag, zo staat de zaak er nu eenmaal voor.Zoals gezegd: verwacht niet te veel van mij. Ik kan onmogelijk gaan controleren of alle rotsblokken van heel Frankrijk wel zijn aangebracht volgens de geldende installatievoorschriften of ze uit voorzorg laten verwijderen alvorens wij daar eens op vakantie gaan. Evenmin kan ik fatale botkanker genezen of de bliksem ertoe verleiden één van jouw klasgenootjes te treffen in plaats van jou. Aan de onvermijdelijke dood ontkom je niet, al ga je nog zo oppassend door het leven.Blijven leven, daar moet je domweg een portie geluk bij hebben, dat er niks fataals voorvalt. Maar voor hetzelfde geld heb je pech en pech komt zelden gelegen. Dat geldt voor alledaagse pech, waarvan de gevolgen zich beperken tot oponthoud en ongemak, maar het geldt eens te meer voor noodlottige pech. Dan ben je bijvoorbeeld opeens dood, terwijl je eigenlijk naar Ajax had gewild. Leuk is anders. (Overigens: je mag nog wisselen hoor, in overleg wel te verstaan, maar Ajax is dus jouw favoriete club - hebben we afgesproken. Een uitstekende keuze!)Nog even over mijn vriend Bop. Die was weliswaar intens verdrietig, maar hij wilde zeker niet dood. Daar kwam dan ook geen kogel, geen gif of gas aan te pas, maar een te hard opgepompte band van z’n vaders tractor die in z’n gezicht ontplofte. Ik zou zeggen: een nagenoeg onvermijdelijke dood en Bop valt zo goed als niets te verwijten – tenzij hij het gevaar dat gepaard gaat met het oppompen van tractorbanden kende en bewust een onaanvaardbaar risico nam door maar te blijven pompen terwijl die band eigenlijk wel vol was.Onvermijdelijk is de dood echter lang niet altijd en in veel gevallen gaat de overledene zelf niet geheel vrijuit. Heel wat mensen gaan onnodig dood, ten gevolge van hun eigen en verwijtbare onoplettendheid, grove nalatigheid, onnavolgbare domheid of roekeloze zelfoverschatting. Op talloze manieren kun je jezelf ontijdig en ongewild aan je eind helpen en er is mij veel aan gelegen je daarvoor te behoeden. Waar ik maar kan, zal ik je daarom in het vervolg van dit geschrijf telkens attenderen op de risico’s die aan het leven kleven.Is dat nodig? Ja, ik denk het wel. Niet doodgaan, dat is vooralsnog niet je sterkste nummer gebleken. Zelfdoding leek weliswaar nooit je bewuste opzet, maar diverse roekeloosheden waarvoor jouw moeder en ik en een aanzienlijk aantal vrienden en verwanten en oplettende passanten je inmiddels ternauwernood hebben weten te behoeden, hadden je gemakkelijk het leven kunnen kosten. Zoals: je hoofd in de brandende open haard steken, kruipend het asfalt van de Wibautstraat verkennen, plassen in een (aangesloten) stekkerdoos, et cetera. Je gaat vooruit, dat moet gezegd, en op een dag ben je misschien wel net zo goed in overleven als ik – bijna 44en nog steeds niet dood!Tot slot: schrik maar niet te veel van die 160.000 doden per dag hier op aarde, we sterven heus niet uit. Want elke dag worden er ook weer 340.000 toekomstige doden geboren. Daar valt gewoonweg niet tegenop te sterven.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-les-1-leef.html
Weldenkende mensen lachen erom: wedergeboorte. Ik ben zo’n weldenkend mens, denk ik, maar toch durf en kan ook ik niet geheel uitsluiten, dat wij na onze dood opnieuw worden geboren. Wederom als mens of in een geheel andere gedaante: als dier, boom, druipkaars, et cetera.Terwijl ik deze handleiding voor het leven van mijn zoon Kick schrijf, bedenk ik dat deze toch ook prima in breder verband dienst zou kunnen doen: als handleiding bij een eventuele wedergeboorte in menselijke gedaante. (Voor wedergeboorten in de vorm van een dier, boom, druipkaars of anderszins zie ik vooralsnog geen toepassing, maar wellicht zie ik mogelijkheden over het hoofd.)Waarom nemen we niet het zekere voor het onzekere? Waarom zouden we ons nogmaals stoten aan dezelfde steen? Laten we alle do's & dont's van het menselijk leven met elkaar delen en vastleggen in een geschrift dat zowel gedrukt als digitaal beschikbaar is (we moeten beslist ook een iPhone app bouwen!) dat bij onze eventuele wedergeboorte beschikbaar is. Want de Bijbel en de Koran, die zijn er waarschijnlijk nog wel over honderd jaar, maar een toegankelijke en praktische handleiding voor het leven, gebaseerd op de verzamelde inzichten van weldenkende mensen? Niet zonder meer. En daarom: laten wij die handleiding samen schrijven.Natuurlijk, we gaan het oneens zijn. Mijn opvattingen zullen lang niet altijd stroken met de uwe en wat u vindt, vind ik dan bijvoorbeeld weer niet. Dat ga je krijgen, onvermijdelijk, maar daar vechten we ons wel uit. Toch?Ik nodig u nadrukkelijk uit mee te schrijven. Wat heeft u geleerd van uw eigen successen en mislukkingen, wat zou u een volgende keer anders doen en wat zou u liever laten, hoe zou u het geluk in een volgend leven wél geheel naar uw hand zetten?Om te onderstrepen, dat dit mij ernst is, heb ik alvast een cover design gemaakt. Mocht u een taalpurist wezen en wars zijn van het volstrekt onnodige gebruik van Engelstalige woorden in Nederlandstalige teksten… wel, ik stel mij graag flexibel op. We noemen het dan gewoon ‘een ontwerp voor een kaft’. Als u zich net zo flexibel kunt opstellen in zaken die voor mij belang hebben (ik hecht bijvoorbeeld zeer aan de naamsvermelding van de auteur op de kaft, Marcel Maassen en verder niets of niemand), dan hebben we een uitstekende basis voor verdere samenwerking.Gaan we het doen?Zo ja: reageer naar hartenlust en uitvoerig op elk bericht in deze Kleine Jongen-reeks. Neem vooral geen blad voor de mond, zeg het onomwonden en recht voor z’n spreekwoordelijke raap en zeg het vooral ook voort. Samen doen we het volgende keer beter. Of blijven we liever aanmodderen?Praat mee, denk mee. Klik hier
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-5.html
Weldenkende mensen lachen erom: wedergeboorte. Ik ben zo’n weldenkend mens, denk ik, maar toch durf en kan ook ik niet geheel uitsluiten, dat wij na onze dood opnieuw worden geboren. Wederom als mens of in een geheel andere gedaante: als dier, boom, druipkaars, et cetera.Terwijl ik deze handleiding voor het leven van mijn zoon Kick schrijf, bedenk ik dat deze toch ook prima in breder verband dienst zou kunnen doen: als handleiding bij een eventuele wedergeboorte in menselijke gedaante. (Voor wedergeboorten in de vorm van een dier, boom, druipkaars of anderszins zie ik vooralsnog geen toepassing, maar wellicht zie ik mogelijkheden over het hoofd.)Waarom nemen we niet het zekere voor het onzekere? Waarom zouden we ons nogmaals stoten aan dezelfde steen? Laten we alle do's & dont's van het menselijk leven met elkaar delen en vastleggen in een geschrift dat zowel gedrukt als digitaal beschikbaar is (we moeten beslist ook een iPhone app bouwen!) dat bij onze eventuele wedergeboorte beschikbaar is. Want de Bijbel en de Koran, die zijn er waarschijnlijk nog wel over honderd jaar, maar een toegankelijke en praktische handleiding voor het leven, gebaseerd op de verzamelde inzichten van weldenkende mensen? Niet zonder meer. En daarom: laten wij die handleiding samen schrijven.Natuurlijk, we gaan het oneens zijn. Mijn opvattingen zullen lang niet altijd stroken met de uwe en wat u vindt, vind ik dan bijvoorbeeld weer niet. Dat ga je krijgen, onvermijdelijk, maar daar vechten we ons wel uit. Toch?Ik nodig u nadrukkelijk uit mee te schrijven. Wat heeft u geleerd van uw eigen successen en mislukkingen, wat zou u een volgende keer anders doen en wat zou u liever laten, hoe zou u het geluk in een volgend leven wél geheel naar uw hand zetten?Om te onderstrepen, dat dit mij ernst is, heb ik alvast een cover design gemaakt. Mocht u een taalpurist wezen en wars zijn van het volstrekt onnodige gebruik van Engelstalige woorden in Nederlandstalige teksten… wel, ik stel mij graag flexibel op. We noemen het dan gewoon ‘een ontwerp voor een kaft’. Als u zich net zo flexibel kunt opstellen in zaken die voor mij belang hebben (ik hecht bijvoorbeeld zeer aan de naamsvermelding van de auteur op de kaft, Marcel Maassen en verder niets of niemand), dan hebben we een uitstekende basis voor verdere samenwerking.Gaan we het doen?Zo ja: reageer naar hartenlust en uitvoerig op elk bericht in deze Kleine Jongen-reeks. Neem vooral geen blad voor de mond, zeg het onomwonden en recht voor z’n spreekwoordelijke raap en zeg het vooral ook voort. Samen doen we het volgende keer beter. Of blijven we liever aanmodderen?Praat mee, denk mee. Klik hier
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-5.html
Sinds ik mij aan het ouderlijk gezag onttrok - een jongen nog, nauwelijks achttien jaar - heb ik gezondigd tegen nagenoeg elke opvoedkundige wet mij door mijn moeder ooit gesteld. In weerwil van vele plechtige beloften, heb ik wel degelijk ooit drugs gebruikt - al werd ik nooit een gebruiker. Ook heb ik een periode ’s nachts geleefd en overdag geslapen in plaats van andersom, heb ik vreemde vrouwen gepenetreerd zonder condoom en zonder zelfs maar de moeite te nemen naar eerdere intieme contacten te informeren of hen aan een inwendige inspectie te onderwerpen. Voorts heb ik na thuiskomst uit de kroeg, dronken uiteraard, de frietpot op het vuur gezet, heb ik vervolgens zelfs nog sigaretten liggen roken in bed waarbij ik eenmaal aan de dood ben ontsnapt: ik ontwaakte onder een dekbed met daarin een smeulgat ter grootte van een poedel. In het café hield ik ook lang niet altijd, bijna nooit eigenlijk, mijn glas scherp in de gaten en aanvaardde ik menigmaal drank van volslagen onbekenden, waarmee ik kwaadwillenden een uitgelezen kans bood om ongezien ‘een goedje’ in mijn drank te mikken dat slaperig en willoos maakt, waarna zij mij eenvoudig hadden kunnen meevoeren om mij tegen mijn wil in te lijven bij het Vreemdelingenlegioen – een beproefde tactiek, dat hebben ze destijds ook met die jongen van De Haas uit de Narcissensingel gedaan die twee jaar later deserteerde en die ze toen in het huis van zijn ouders zijn komen vermoorden. Al die overtredingen van mijn moeders wetten brachten mij nooit in grote problemen. Weliswaar liep ik dikwijls in zeven sloten tegelijk, maar dat waren toch altijd andere sloten dan die waarin zij mij in doorwaakte nachten zag verzuipen. Maar er is één moederwet waartegen ik nimmer heb gezondigd, tenzij door overmacht, een hoogstenkele keer: ‘Trek elke dag een schone onderbroek aan.’Je hoeft je niet schuldig te voelen hoor, jongen. Ik weet, dat ik dit alles voor de ballen van Jetje zit op te schrijven, dat je mijn adviezen in de wind zult slaan en mijn ‘regels’ zal negeren. Ik reken daar niet alleen op, ik eis het zelfs van je. Ik verbied je mij te gehoorzamen.Maar al lap je alles wat ik zeg of schrijf aan je laars, neem dit toch asjeblieft ter harte.Regel 1: trek elke dag een schone onderbroek aan.Regel 2: heb effe lekker schijt aan regel 1.Ik kom hier nog op terug.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-4.html
Sinds ik mij aan het ouderlijk gezag onttrok - een jongen nog, nauwelijks achttien jaar - heb ik gezondigd tegen nagenoeg elke opvoedkundige wet mij door mijn moeder ooit gesteld. In weerwil van vele plechtige beloften, heb ik wel degelijk ooit drugs gebruikt - al werd ik nooit een gebruiker. Ook heb ik een periode ’s nachts geleefd en overdag geslapen in plaats van andersom, heb ik vreemde vrouwen gepenetreerd zonder condoom en zonder zelfs maar de moeite te nemen naar eerdere intieme contacten te informeren of hen aan een inwendige inspectie te onderwerpen. Voorts heb ik na thuiskomst uit de kroeg, dronken uiteraard, de frietpot op het vuur gezet, heb ik vervolgens zelfs nog sigaretten liggen roken in bed waarbij ik eenmaal aan de dood ben ontsnapt: ik ontwaakte onder een dekbed met daarin een smeulgat ter grootte van een poedel. In het café hield ik ook lang niet altijd, bijna nooit eigenlijk, mijn glas scherp in de gaten en aanvaardde ik menigmaal drank van volslagen onbekenden, waarmee ik kwaadwillenden een uitgelezen kans bood om ongezien ‘een goedje’ in mijn drank te mikken dat slaperig en willoos maakt, waarna zij mij eenvoudig hadden kunnen meevoeren om mij tegen mijn wil in te lijven bij het Vreemdelingenlegioen – een beproefde tactiek, dat hebben ze destijds ook met die jongen van De Haas uit de Narcissensingel gedaan die twee jaar later deserteerde en die ze toen in het huis van zijn ouders zijn komen vermoorden. Al die overtredingen van mijn moeders wetten brachten mij nooit in grote problemen. Weliswaar liep ik dikwijls in zeven sloten tegelijk, maar dat waren toch altijd andere sloten dan die waarin zij mij in doorwaakte nachten zag verzuipen. Maar er is één moederwet waartegen ik nimmer heb gezondigd, tenzij door overmacht, een hoogstenkele keer: ‘Trek elke dag een schone onderbroek aan.’Je hoeft je niet schuldig te voelen hoor, jongen. Ik weet, dat ik dit alles voor de ballen van Jetje zit op te schrijven, dat je mijn adviezen in de wind zult slaan en mijn ‘regels’ zal negeren. Ik reken daar niet alleen op, ik eis het zelfs van je. Ik verbied je mij te gehoorzamen.Maar al lap je alles wat ik zeg of schrijf aan je laars, neem dit toch asjeblieft ter harte.Regel 1: trek elke dag een schone onderbroek aan.Regel 2: heb effe lekker schijt aan regel 1.Ik kom hier nog op terug.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-4.html
Jawel, apetrots ben ik, omdat mijn gedicht Ooit onlangs is verkozen tot het eerste Lichtgedicht in de Nederlandse literatuur. De Huiskamercommissie van de Nederlandse Letterunie koos Ooit om z'n poëtisch-decoratieve waarde.Mijn Lichtgedicht wordt nu grootschalig in productie genomen. Dat betekent, dat ook u mijn prachtige verzen in de vorm van een waxinelichtjeshouder binnenkort kunt laten flikkeren en schitteren op uw salontafel.Uw eigen Marcel Maassen Lichtgedicht is een sierraad voor elke huiskamer, ongeacht of u modern woont en strak, of juist landelijk of misschien zelfs vrolijk volks (Blokker-stijl, zeg maar). De visite zal u er zeker om benijden!U kunt nu intekenen op het Marcel Maassen Lichtgedicht voor de voordeelprijs van 92.69 EURO. Aarzel niet, koop!Dit is de tekst van uw Lichtgedicht, Ooit. Ooit verliefd was ik zó blijlater verdrietig, ontroostbaar nagenoeg.Maar toen weer een ander en ik weer zo totaal dat ik niet meer wisthoe of wat met haar en mij.Alles kwam goed en ging ook weer voorbij, helaas.Opnieuw verdriet dat opnieuw gesmoordin nieuwe liefde enzovoort.Ooit gebeurde alles voor het eerst wat later nogmaals, nogmaals en wederom.Ooit was alles leuk, nu is alles stom.Hier ziet u de 3d-weergaveEn zo ziet dat eruit als we het gedicht in volle actie en in 3d laten bewegen. Nou?
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/apetrots-het-eerste-lichtgedicht-van.html
En dit is het gras, Kick.Kietelt dat lekker hè!Straks – maar och, dat duurt nog zó lang - ben je acht of negen en dan is er niets heerlijker dan op je rug in het gras naar de wolken te liggen turen, te dromen van de verre landen die je zult bereizen. Ooit ga je helemaal naar China of zelfs naar Denemarken.En nog later ben je vijftien en lig je samen met je lief in het gras en wil je plots helemaal niet meer naar China of naar Denemarken. Alleen nog maar samen in het gras en verder niks.Mooi hè, gras.(Tekst en foto van het geboortekaartje van Kick)Weer in het gras, vier jaren verstreken. Voor jou: een eeuwigheid. Voor mij: alsof ik even naar de bakker ben geweest voor een halfje wit.(De overpeinzing bij deze foto is in aanbouw.)Nederhorst den Berg, 5 augustus 2009
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-3.html
Nederhorst den Berg, 5 augustus 2009En dit is het gras, Kick.Kietelt dat lekker hè!Straks – maar och, dat duurt nog zó lang - ben je acht of negen en dan is er niets heerlijker dan op je rug in het gras naar de wolken te liggen turen, te dromen van de verre landen die je zult bereizen. Ooit ga je helemaal naar China of zelfs naar Denemarken.En nog later ben je vijftien en lig je samen met je lief in het gras en wil je plots helemaal niet meer naar China of naar Denemarken. Alleen nog maar samen in het gras en verder niks.Mooi hè, gras.(Tekst en foto van het geboortekaartje van Kick)Weer in het gras, vier jaren verstreken. Voor jou: een eeuwigheid. Voor mij: alsof ik even naar de bakker ben geweest voor een halfje wit.(De overpeinzing bij deze foto is in aanbouw.)
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-3.html
"Samen zullen wij door dik en dun gaan, ik voorop. En ieder krijgt zijn werk. Terwijl ik de doornen kap kan hij de bloemen plukken. Langs de baan zal ik hem onderrichten: dat hij veel moet doen van wat ik heb nagelaten en veel nalaten van wat ik heb gedaan; dat hij de gevulde hand moet afstoten; dat hij niet bukken mag voor 't geweld, juichen noch rouwen op het bevel van de machthebbers. Dat hij moet opstappen met de verdrukte scharen om vorsten en groten tot brij te vertrappen. Ik zal met hem het lied der bevrijding aanheffen en zo bereiken wij samen het land waar die gouden vogel jubelt, véél hoger dan de leeuwerik. Zijn blik zal de boze bedaren; voor rotswanden zal hij de bazuin steken. Geen drek, geen tranen die ons stuiten, want ik zal waden en hij zit op mijn schouder."Uit Tsjip, Willem Elsschot
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-4-motto.html
Nederhorst den Berg, 5 augustus 2009Slechts een kort bericht vandaag Kick, maar o o o zo belangrijk! Ik sta op het punt iets te doen wat helemaal niet mag. Ik ga jou en iedereen die meeleest namelijk verklappen wat het doel van het leven is. Eigenlijk moet je daar zelf zien achter te komen en dat is verschrikkelijk moeilijk en het kost heel veel tijd. Talloze mensen sterven zelfs onwetend, geen idee waarom ze hebben geleefd, omdat ze de zijnsvraag nimmer konden beantwoorden. En jij, bevoorrechte, krijgt het antwoord van mij cadeau.Hoewel, niet helemaal. Je moet het ook verdienen, vind ik, en daarom schrijf ik het antwoord in een geheimtaal die jij moet zien te ontrafelen. Zet je beste beentje voor! Het doel van het leven is:tsoorteitabrutsam si (troovozne ,tropslabteov ed ,ednuksiw ed ,ruutaretil ed ,ruutan ed roov edfeil) eredna teh lA .treegeb leeuskes jij eid nesnem kjilegom leevoz rood netew et dreegeb leeuskes ejToch nog even terugblikkend op jouw vierde verjaardag: ik geloof dat we grosso modo van een bescheiden succes mogen spreken. Natuurlijk kwam er van het uitgestippelde spelprogramma niets terecht. Spijkerpoepen, stoelendans, koekhappen… je moet er ook maar net zin in hebben. En dat allemaal buiten, bij 27 graden en een stralend blauwe lucht.Toen jij bij thuiskomst, in het gezelschap van je vriendjes, officieel bekendmaakte dat je eens lekker de hele middag in je eentje binnen met je nieuwe remise voor je Thomas-treinbaan ging spelen, zonk ons de moed al in de schoenen. Dat en nog zowat in aanmerking genomen, verliepen de festiviteiten toch minder desastreus dan je bij nader inzien had mogen verwachten. En ook met de verwondingen viel het reuze mee. Uiteindelijk was jij zelf de meest gehavende, maar met slechts twee schaafwonden en een bloedende lip zeg ik: eind goed, al goed. Het voorkomen van serieuzer letsel is één van de doelen die ik mij met het schrijven van dit boek stel. Blijf lezen, blijf leren.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-2-het-doel-van-het-leven.html
Nederhorst den Berg, 4 augustus 2004 Kleine Jongen, Je moeder is ziek en ligt in bed, ze slaapt al twee etmalen nagenoeg onafgebroken. Ik heb ’t zeer naar mijn zin. Een beetje dat Grote Vakantie-gevoel. Weliswaar draag ik nu in mijn eentje de zorg over jou, maar dat valt mij niet zwaar. Ik ben immers een uitstekende opvoeder en jij bent een voorbeeldig kind, waarbij dat laatste natuurlijk grotendeels het resultaat is van het eerste. Mijn geheim? Ach, zo geheim is dat werkelijk niet: een kind heeft leiding en gezag nodig en daarin voorzie ik ruimschoots, duidelijk en consequent. Dat komt jouw karakteropbouw niet alleen zeer ten goede, zo kan ik dagelijks constateren, maar het maakt het vaderschap voor mij ook daadwerkelijk tot de verrijking van mijn leven die ik me ervan had voorgesteld. Dat vaderschap valt bovendien prima te combineren met andere gewichtige zaken in het leven, zoals het schrijven van boeken. Terwijl jij in jouw speelhoek een treinbaan bouwt, zit ik hier met mijn laptop aan de keukentafel en bouw een boek, dat gaat samen zonder enige wanklank. En huilen doe jij nooit, althans niet in mijn bijzijn. Dat heb ik je verboden.Een boek dus, een heus boek schrijft papa. En een heel bijzonder boek nog wel, want dit boek is voor jou. Andere kinderen en ook grote mensen mogen meelezen, maar dit is en blijft jouw boek. Ik kijk er zeer naar uit om je te zijner tijd het eerste exemplaar te mogen overhandigen. Als het meezit, is het af voordat jij aap-noot-mies kunt lezen. Lees aandachtig wat ik je schrijf, want het is belangrijk en urgent. Maak aantekeningen, herlees en onthoud. En als je eens iets niet begrijpt, vraag het dan, ik leg het met plezier nogmaals uit. Nu kan het nog, maar als ik straks dood ben zul je het alleen moeten rooien. Natuurlijk, je mag het ook helemaal op je eigen manier doen, leven, maar ik voorspel je dat je vele jaren zult verspillen met modderen en aanklooien, zoals ook ik vele jaren heb verspild. Ik ben thans op een leeftijd gekomen en tot een wijsheid geraakt dat ik je in nagenoeg elke kwestie van kundig advies kan voorzien, om het even of het gaat om zaken van intellectuele, sociaal-maatschappelijke of seksuele aard of van welke aard dan ook. Profiteer daarvan, raad ik je aan.Om te beginnen: je moet niet op hoge dingen klimmen, daar val je vanaf. Speel nooit met lucifers of aanstekers, rook geen sigaretten in bed en bak geen frieten als je dronken bent. Ook van passieve orale seks, laat ik het platweg 'je laten pijpen' noemen, dat is tenminste taal die een jongen begrijpt nietwaar, en zelfs van tongzoenen kun je een vieze ziekte oplopen. Denk daaraan voordat je aan je laat zitten. Trek elke dag een schone onderbroek aan, haal geen sterke drank in huis, haal ook je beste vriend niet in huis na diens echtscheiding, want die gaat zo goed als zeker met je vrouw ervandoor. Houd vooral ook afstand in het verkeer, minimaal de helft van je snelheid in meters, en pas goed op je geld als je dat eens hebt; anderen willen het je roven. In geldzaken raad ik je: wantrouw eenieder, maar het allermeest degene die je vertrouwt. Mijn grootmoeder, die nu een sterretje aan de hemel is, werd in het verzorgingstehuis waar ze tenslotte belandde drie jaar lang vakkundig kaalgeplukt door twee vrijwilligende dames die zich uit oogverblindende naastenliefde om haar lot bekommerden. Elk theekransje kostte oma met gemak een paar honderd euro, terwijl ze ondertussen natuurlijk ook nog 'gewoon' werd bestolen door het personeel, zoals dat nu eenmaal gaat in die sector. In de horeca kun je flink jatten, dat is bekend, maar wie hogerop wil, die gaat in de verzorging. Geen tube tandpasta of wc-rol is nog veilig zodra je eenmaal binnen de muren bent. Blijf daar weg!Je weet dit ondertussen, ik heb het je al honderden keren gezegd en je zult het nog duizenden keren van me horen: kijk, voordat je oversteekt, eerst naar links, dan naar recht en dan nogmaals naar links. Steek nooit over vlak achter een bus of vrachtauto of een ander groot voertuig. En dan dit natuurlijk, zeer belangrijk: wees geen held! Daar houd je hooguit een stille tocht ter nagedachtenis aan jezelf aan over waaraan je dus zelf niet zult kunnen deelnemen, daarvoor ben je dan immers te dood. En moet je dan toch per se een held wezen, wees dan een ware held. Dan richten ze misschien zelfs eens een standbeeld voor je op, zoals ze dat voor Hazes hebben gedaan. (Niet met ieders instemming, overigens. Ik stond eens bij dat beeld op de Albert Cuyp een loempia weg te douwen terwijl er weer veel volk met André’s beeltenis in de weer was. Daar moesten natuurlijk weer blikjes bier aan te pas komen, die lustte André immers maar wat graag. Een vrouw naast mij zag het aan en prevelde: 'Een volk dat alcoholisten vereert, zal meer dan lijf en goed verliezen. Dan dooft het licht.'Wat dat standbeeld betreft: ook dat zul je waarschijnlijk nimmer met eigen ogen aanschouwen, omdat wij in dit land nu eenmaal uitsluitend standbeelden oprichten voor doden, zoals we ook straten en pleinen slechts vernoemen naar lieden die veilig en wel onder de groene zoden liggen, opdat we er verzekerd van kunnen zijn dat zij niets meer zullen uitspoken dat zulk een eerbetoon onwaardig is. Hoe die Mies Bouwmanboulevard bij het Mediapark in Hilversum er is kunnen komen, is mij een raadsel.Wat heb je eraan, welbeschouwd, om een held te wezen? Een gewone of een ware, het brengt je niets. En zo'n standbeeld? Daar gaan dan hordes dronken jongenlui tegen aan staan pissen zonder ondertussen ook maar enige moeite te willen doen om te lezen wie je was of wat je hebt bewerkstelligd. Heus, dat wil je niet. En ik verbied je overigens streng om tegen andermans strandbeeld aan te pissen, waag het niet!Wees liever laf, raad ik je - dat ben ik zelf ook. Toegeven dat je laf bent, dat vergt natuurlijk wel enige moed en je zou dus kunnen denken dat het met mijn lafheid wel meevalt, maar vergis je niet: ik ben echt zeer laf. Ik bid tot God, die natuurlijk niet bestaat, ik hoop dit nog overtuigend aan te tonen in het vervolg van mijn geschrijf, opdat jij niet ten prooi valt aan de massapsychose die religie heet, ik bid dus tot God, zoals ik al zei, dat ik nooit voor de duivelse keuze kom te staan: jouw leven of het mijne? Eerlijk waar jongen en het spijt me zeer dat het zo erg met mij is gesteld: ik steek er mijn hand niet voor in het vuur dat ik me voor je zal offeren. Mocht ik toch ooit voor die keuze komen te staan, dan hoop ik dat ik mij tegen die tijd zo volgevreten heb aan dit leven. dat ik geen pap meer kan zeggen en vriendelijk bedank voor nog een gang of een toetje. Vooralsnog echter is mijn levenshonger niet gestild en reken dus niet te veel op mij, dop je eigen boontjes en lees - ik benadruk het nogmaals - aandachtig al mijn wijze raad.Tot de eventuele meelezers die nu bijkans stikken in hun verontwaardiging over dit schrijnende gebrek aan vaderliefde wil ik dit zeggen: stik er gerust helemaal in. Hoe durft u mijn liefde voor mijn zoon in twijfel te trekken, ik houd meer van mijn jongen dan van wie dan ook op deze aarde, inclusief mijzelf. Maar zijn leven of het mijne, dat is geen kwestie van liefde maar een puur zakelijke afweging van investering en rendement. (Dat begrijp jij toch wel hè, knul? Anders leg ik het nog wel een keer uit hoor.) Ik stem niet in met het adagium 'vrouwen en kinderen eerst' als het op levens redden aankomt. Dat 'vrouwen eerst' gaat wat mij betreft niet op om de doodeenvoudige reden dat ik mijn leven lang heb moeten aanhoren dat we volstrekt gelijk zijn, dat mannen en vrouwen exact dezelfde rechten en plichten hebben en dat er geen zwakker geslacht bestaat. Nou, dan ook niet als het om die laatste plek in de reddingssloep gaat: wie het eerst komt, die het eerst maalt en komen we tegelijkertijd dan vechten we er wel om. Ook op ‘kinderen eerst’ valt heel wat af te dingen. Natuurlijk, ik heb inmiddels al heel wat jaren van het leven mogen genieten en mijn kind nog maar zo kort, zo kun je de zaak bezien. Maar er is ook een andere zienswijze, en wel de mijne: ik heb al die jaren zwaar geïnvesteerd en ben een flink eind op weg om iets moois en goeds neer te zetten waarmee de mensheid nog jaren vooruit kan. Het zou geweldig zonde zijn om dat alles op te offeren voor een leven waarvan we nog maar moeten afwachten wat het ons brengt, of er bijvoorbeeld geen verborgen gebreken zijn met de vroegtijdige dood ten gevolg. Een onbeschreven blad is ook mooi, maar ik lees toch liever een goed boek. Och ventje, ik moet nog honderdduizend dingen aan je kwijt en ondertussen gaat het leven gewoon voort en leer ik elke dag weer nieuwe levenslessen die ik net zo dringend met je wil delen. Het is onbegonnen werk, welbeschouwd, en dit wordt onvermijdelijk een unvollendete. Maar elk zichzelf respecterend schrijver dient een unvollendete na te laten, vind ik, je moet toch schrijvend het graf in. En unvollendet is het leven zelf: het gaat voorbij maar het is nooit af.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/08/kleine-jongen-1.html
Na enkele onverkwikkelijke incidenten op mijn website, voel ik mij helaas genoodzaakt de huisregels duchtig aan te scherpen. Het is jammer dat de vele goeden wederom hebben te lijden onder de kwade opzet van enkelen, maar de omstandigheden laten mij geen anderde keuze.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/huisregels-voor-deze-website.html
Bert, jij was schijndood...‘Klopt. Fopdood, zeg maar.’En terwijl jij schijndood was, ben jij in de hemel geweest. Toch?‘Correct, ik ben inderdaad in de hemel geweest.’Vertel: viel het tegen?‘Nee joh, helemaal niet! Wel ongeveer zoals je verwacht: hoop zilver en goud, veel groen ook met een boom des levens en zo, riviertje, het ruikt er zalig en de hele tijd van die lekkere ontspannen muziek op de achtergrond, beetje lounge-achtig.’Mooi dus?‘Zonder meer schitterend. Nou ja, van een afstand dan. Vanaf de tribunes is het helemaal af, súper gelikt, maar als je dan naderhand back stage mag, dan zie je natuurlijk wel dat het allemaal niet echt is. Al die decors zijn heel knap gemaakt, maar het blijft natuurlijk bespoten karton en dat goud is maar gewoon verf die ze erop hebben gekalkt.’Tuurlijk, anders wordt het onbetaalbaar. Maar uh: God zelf?’Ja, ontzettend goed, echte vakman. Helemaal niet irritant of zo, juist helemaal niet. Zoals hij die tent weet mee te krijgen, dat is fantastisch om te zien. Natuurlijk heeft hij wel van die maniertjes inderdaad en dan denk je wel af en toe “het mag wel ietsje minder”, maar uiteindelijk laat je je toch meesleuren in zijn enthousiasme en dat is gewoon ontzettend leuk.’Dus wel voor herhaling vatbaar, wat jou betreft?‘Absoluut, hele leuke ervaring, kan ik iedereen aanraden. Maar dan wel als fopdood, dat je ook gewoon weer terug kan. Want voor een paar uurtjes of een dag is ‘t wel lollig, maar om daar nou een eeuwigheid rond te hangen… nee.’
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/06/fopdood.html
Ja, u leest het goed: ik bied u een unieke leestijd-garantie. Bent u niet geheel tevreden met een gelezen tekst (alles gloednieuw en nooit eerder gepubliceerd), dan krijgt u de gelezen tijd geheel retour. Uw leven wordt automatisch verlengd met de verspilde tijd.Wat mag u van de lectuur verwachten? Wel, het volle leven: alles wat er tussen geboorte en dood zoal kan voorvallen. De ene schrijver biedt troost, de andere verstrooiing, een derde inspiratie, enzovoort. Ik bied het allemaal.Terwijl veel schrijvers louter over zichzelf en voor zichzelf schrijven, schrijf ik uitsluitend voor u. Over wat u beroert, ontroert en vervoert.Houdt u van mooie taal? Dan komt u beslist ruimschoots aan uw trekken. Ik gebruik louter de mooiste woorden die het Nederlands te bieden heeft, vervat in de verfijnste stijl die u zich maar voor kunt stellen. Alle gebruikte woorden zijn volgens de spellingscontrole van Microsoft Word 2002 correct gespeld. Binnenkort is deze website zelfs geheel Microsoft Office 2007-proof!(houd de nieuwsbrief in de gaten).Waarom nog wachten met lezen?Koopt u nog steeds voor veel te veel geld literatuur van tussenhandelaren? Waarom nog de kas van de (online) boekhandelaar en uitgever spekken als u ook gratis fraaie literatuur kunt bekomen? Ik lever mijn teksten uitsluitend direct en gratis aan eindgebruikers, aan fijne lezers zoals u.Onthoud: geen enkele tekst in deze collectie is te koop waar dan ook.Aarzel niet langer: lees!"
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/vers.html
De vraag of God bestaat, is volmaakt irrelevant en ik begrijp werkelijk niet waarom mensen zich daarover al zovele eeuwen het hoofd breken. Relevant is slechts deze vraag: gesteld dat God wél bestaat, horen wij hem te dienen? Het antwoord is eenvoudig ‘nee’. In zijn veronderstelde volmaaktheid immers, had hij de kans en de keuze om ook zijn schepping te vervolmaken. Dat deed hij - willens en wetens - niet. Hij koos ervoor de mens af te schepen met tekortkomingen zoals jaloezie, ontrouw, heerszucht, et cetera, om ons vervolgens te verwijten dat wij jaloers zijn, ontrouw, en heerszuchtig en wat niet al.Heeft u een hond? Speel dan God: breek hem alle vier de poten en schop 'm vervolgens de kamer door omdat hij het vertikt mee uit wandelen te gaan. Dat is het sadistische goddelijke spel waaraan wij allen ten prooi zijn gevallen indien een almachtige schepper ons daadwerkelijk heeft geschapen. Bestaat God niet: alles zij hem vergeven. Bestaat Hij wel: heel gemeen Baasje!
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/bestaat-god.html
'Ik lach me een beroerte!' brulde hij. En nogmaals. En nogmaals. Vooralsnog scheen hij niet van plan daarmee te stoppen. Mijn schuld, al was ik mij van geen schuld bewust. En iedereen kijken natuurlijk en iedereen natuurlijk denken dat Simon Vinkenoog zich een beroerte lachte om een adembenemende domheid die ik zojuist uit mijn mond had gestoten.In het najaar van 1988 waren Jan Mulder en Simon Vinkenoog te gast in het Nijmeegse Diogenes, het studentenhol dat zich jarenlang liefdevol over minimaal een derde deel van mijn studiebeurs ontfermde. Als Neerlandici in wording, mochten mijn studiemakkers en ik die avond natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. 'Maar Simon, vind je die Johnny van Doorn nou nog steeds écht leuk?' Meer dan dat, had ik niet op mijn geweten. Slechts een onschuldige poging tot het begin van een aanzet tot een mogelijk gesprek dat ik eventueel met hem zou kunnen hebben terwijl wij na afloop van zijn optreden aan de bar hingen. Zomaaar een openingsvraagje nadat mijn vierde of vijfde poging tot toevallig oogcontact wel succesvol bleek. Over Johnnie van Doorn ging een goed deel van het interview met Vinkenoog die avond en met Van Doorn had ik betrekkelijk weinig op. 'Ik lach me een beroerte! En nu deed hij er nog een soort dansje bovenop.Ik wist mij nauwelijks raad. Net 23 jaar oud had ik tot dan toe uitsluitend tamelijk normale mensen ontmoet die op een vraag doorgaans een antwoord retourneerden. Lang niet altijd het juiste, het gewenste of verwachte antwoord, maar toch op z'n minst een in menselijke taal gegoten reactie op de vraag.Natuurlijk, zeg ik nu, had ik beter kunnen vragen wat hij wilde drinken, maar dat doe je natuurlijk alleen als je daadwerkelijk van plan bent en financieel ertoe in staat om vervolgens de gevraagde consumptie aan te bieden. Zulk een buitensporige gulheid kon ik mij in die dagen echter beslist niet veroorloven. De kernwapenwedloop, die kwestie speelde toen natuurlijk ook nadrukkelijk, maar bovenal en allereerst wijdden wij ons toch avond aan avond aan de oplossing van dit veel nijpender probleem: hoe krijgen we de lege glazen weer vol? De foto die op de avond van Vinkenoogs optreden werd gemaakt, illustreert de urgentie: lege glazen, op een enkel glas na. Dat ene volle glas was natuurlijk weer van Marc Goossens, tweede van links, wiens glas nooit leegraakte. Wat kon die goser langzaam drinken zeg, werkelijk ongeëvenaard!'Ik lach me een beroerte!'Aan de erkende langzaamdrinker Marc had ik het waarschijnlijk te danken dat Vinkenoog weer bij zinnen kwam. Edith, SImon's lief, scheen Marc nogal een leuke jongen te vinden en die twee zaten al een hele poos gezellig te keuvelen. Simon, een tikkeltje jaloers, wilde meekeuvelen Simon Vinkenoog trouwde een jaar later met Edith. Twintig jaar later, vannacht, vlak voordat ik naar bed ging, las ik dat zij bekend had gemaakt dat Simon stervende was en vanochtend las ik dat hij is overleden. Doodsoorzaak: een beroerte. Simon hield woord.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/ik-lach-me-een-beroerte.html
Herkent u dit?Dat u zo’n immense trek heeft, zo’n zin in iets lekkers, dat u al droevig wordt bij de gedachte dat u straks verzadigd en uitgegeten zult zijn, wellicht geen ‘pap’ meer zult kunnen zeggen?Of dat u zich zó intens verheugt op de vakantie die nog moet beginnen, dat de wetenschap dat die vakantie straks ook weer eindigt u nu reeds neerslachtig maakt?Heeft u ook zo uitbundig veel zin in het leven, dat de gedachte aan de dood u elke levensvreugd ontneemt? Als u dit herkent, dan is de kans groot dat u lijdt aan het Syndroom van Vergankelijkheid. Een slopende, progressieve ziekte. Betrouwbare cijfers ontbreken, maar in Nederland lijden naar schatting anderhalf miljoen mensen eraan, vaak zonder het zelf te weten.Stichting Stop de Vergankelijkheid uit Nunspeet doet al vijfentwintig jaar onderzoek naar de oorzaken en mogelijke genezing van dit ziektebeeld. We staan patienten en hun partners bij met raad én daad. Uw steun is daarvoor hard nodig. Ons motto: alles wat is, moet blijven! Samen kunnen we de vergankelijkheid een definitief halt toeroepen. Steun ons. Word lid. Stort uw bijdrage vandaag nog op mijn rekening! Hartelijk dank, Mijn naam is Marcel Maassen (bekend van ’t een en ‘t ander)
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/stop-de-vergankelijkheid.html
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/bidden-is-aangeleerd.html
Als snotjongen, nog geen achttien, verliet ik het ouderlijk huis om in Nijmegen Nederlandse Taal- en Letterkunde te gaan studeren. Ik ging ‘op kamers’ wonen, zoals dat heet, hoewel het toch echt maar één kamer was die ik mocht betrekken, een zolderkamer met wolkenzicht door een Velux-raam. Ik kwam bij een hospita in Lent terecht, een dorp aan de overkant van de Waal dat inmiddels door Nijmegen is ingelijfd.Wederom, en niet voor het laatst, werd mijn rotsvaste ongeloof in het bestaan van welke hogere macht dan ook danig op de proef gesteld door de verbluffingskracht van het toeval: mijn hospita heette Maassen, mevrouw Maassen. ‘Op een of andere manier stelde me dat gerust’, heeft mijn moeder me jaren later eens bekend.Nog meer verbluffend toeval: 23 jaar nadat ik uit Lent vertrok, liep ik, in het kantoorpand van TNS NIPO waar ik mijn werkzame dagen slijt, Judith tegen het lijf, mijn medebewoonster bij mevrouw Maassen. Na bijna een kwarteeuw elkaar niet te hebben gezien of gesproken, kruisten onze carrièrepaden (:-) elkaar en werden wij in den arbeid herenigd.En in dat huis in Lent woonde ook nog Harmen, wiens achternaam ik nooit heb geweten, en die werd toen gek. Dat verhaal lees je hier.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/06/als-snotjongen-nog-geen-achttien.html
Harmen, wiens achternaam ik niet meer weet of misschien wel nooit heb geweten, was een van mijn medebewoners in het huis van mijn hospita in Lent. Je zag of hoorde hem nooit, deze gesjeesde student Russisch, totdat hij op een middag zonder kloppen de deur van mijn kamer intrapte en gewapend met een ferme kruiskopschroevendraaier voor mij stond. In plaats van mij neer te steken, waartoe hij overigens geen enkele zinnige reden had daar ik hem nooit een strobreed in de weg had gelegd, beperkte hij zich tot het losrukken van het elektriciteitsdraad van mijn plafonnière. Daarna wist hij zich met zijn gekte een moment geen raad en zijn waanzinsblik schoot heen en weer door mijn kamer om uiteindelijk neer te strijken op de eigen vuist waarin hij die schroevendraaier klemde. ‘Ja!’ zag ik hem innerlijk juichen en een verrukte glimlach welde op uit zijn gezicht. Prompt begon hij met die schroevendraaier woest in zijn eigen handpalm te steken en al doende, draaide hij zich weer om en liep weg, een wandelende bloedfontein. Zijn bezoek zal toch minimaal twee, misschien wel drie minuten hebben geduurd en ik weet welhaast zeker dat ik in die tijd niet één keer heb kunnen of durven ademhalen.Nadat hij mijn kamer had verlaten, stortte Harmen zich van de trap om beneden dwars door de glazen deur de salon binnen te stappen waar mevrouw Maassen de dames van het Rode Kruis op theevisite ontving. Daar ondernam hij verder niets opmerkelijks meer, hij sprak het gezelschap niet toe zoals hij ook tegen mij geen woord had gesproken, hij stond daar eenvoudig een poos naar die hevig geschrokken gezichten te kijken en grijnzend te genieten van z’n succes. Daarna sjokte hij weer de trap op om terug te keren naar zijn eigen kamer waarin hij zich opsloot. Daar moest zijn huisraad eraan geloven. Het stukgeslagen goed vloog door het raam naar buiten en uiteindelijk stapte hij zelf op de vensterbank, wederom met een woordloze grijns genietend van de onthutste blikken van het publiek dat massaal toestroomde in de tuin. Hij ging zonder twijfel springen, al zou dat vanaf één hoog waarschijnlijk geen noemenswaardig letsel opleveren, een verstuikte enkel misschien of een gebroken been. Maar de zoon van mevrouw Maassen was inmiddels gearriveerd, een geduchte kerel die niet zo van de tactisch-psychologische aanpak was. Die nam niet de tijd om te wachten totdat zijn moeder de reservesleutel van Harmens kamer uit een of ander laatje had opgeduikeld, maar hij stormde de trap op, trapte die kamerdeur in en nog voordat Harmen achterom kon kijken, werd hij al van de vensterbank gesleurd. Dat hij in de afwikkeling van deze scène nog klappen heeft moeten incasseren, durf ik niet met zekerheid te stellen, maar ik vermoed toch van wel. Een half uur later werd hij, stevig ingesnoerd op een ambulance brancard, het huis uit gedragen, ingeladen en afgevoerd.Maanden later, ontslagen uit het gekkenhuis waarin ze hem voor z’n eigen en ieders bestwil een flinke poos hadden opgesloten, stond hij weer voor mijn kamerdeur, kalm ditmaal en de voorkomendheid zelve. Hij kwam zijn excuses maken. Om de welgemeendheid van zijn verontschuldigingen kracht bij te zetten, bood hij mij een doos boeken uit zijn verzameling aan. Hij prees de titels één voor één met zoveel liefde, dat ik wel zeker wist dat het verlies hem zwaar zou vallen. Daar ik geen deel wenste te hebben in de vermeerdering van zijn leed, aanvaarde ik slechts na lang onderhandelen en met tegenzin één boek uit zijn collectie: Scheppend Nihilisme van W.F. Hermans. Ik heb nooit meer iets van Harmen vernomen.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/05/scheppend-nihilisme.html
Waarom gunde God ons eigenlijk het rentmeesterschap over Zijn schepping, liet hij ons heersen over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen? Alles wat wij kunnen, kunnen talloze dieren toch veel beter dan wij en talloze dieren kunnen dingen die geen mensenkind kan. Wij hebben tamelijk goede ogen, maar in vergelijking met de arend zijn we zo goed als blind. We hebben een redelijk goede neus, maar we ruiken echt geen zeehond op dertig kilometer afstand. De ijsbeer wel. Wij kunnen aardig rennen, maar nooit sinds het begin der tijden rende een mens 40 km/uur, ook niet een heel klein stukje op de Olympische Spelen. Het jachtluipaard rent vanuit stilstand binnen vier seconden 110 km/uur. Zwemmen kunnen we ook, maar nimmer zwom een mens harder dan 9 km/uur. De zwaardvis zwemt 130 kilometer per uur. Vliegen kunnen we zelfs niet een heel klein beetje, we komen nog geen centimeter van de grond als we met onze armen beginnen te wieken. Dan de reuzenstekelstaartzwaluw: 200 km/uur. En wij kunnen best oud worden, maar toch bij lange na niet zo oud als Adwaitya, de reuzenschildpad die in 2006 in een dierentuin in Calcutta overleed, 256 jaar oud. Adwaitya werd vermoedelijk geboren in 1750, zes jaar voor Mozart, in het sterfjaar van Bach, maar volgens sommige experts was de schildpad zelfs nog vijftig jaar ouder.Is er dan helemaal niets dat wij beter kunnen dan de dieren en dat onze heerschappij over de aarde rechtvaardigt? Jawel hoor: ouwehoeren. Daarin zijn wij werkelijk onovertroffen, zoals ook dit geouwehoer weer eens bewijst. Dat zal het dan zijn geweest wat God zo in ons aansprak, waarin hij Zichzelf in ons herkende. Want hij kon er ook wat van hoor! Pak die bijbel maar eens en lees Gods eigen woord: mjn hemel, wat een geouwehoer.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/05/waar-hebben-we-het-aan-verdiend.html
Waarom gunde God ons eigenlijk het rentmeesterschap over Zijn schepping, liet hij ons heersen over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen? Alles wat wij kunnen, kunnen talloze dieren toch veel beter dan wij en talloze dieren kunnen dingen die geen mensenkind kan. Wij hebben tamelijk goede ogen, maar in vergelijking met de arend zijn we zo goed als blind. We hebben een redelijk goede neus, maar we ruiken echt geen zeehond op dertig kilometer afstand. De ijsbeer wel. Wij kunnen aardig rennen, maar nooit sinds het begin der tijden rende een mens 40 km/uur, ook niet een heel klein stukje op de Olympische Spelen. Het jachtluipaard rent vanuit stilstand binnen vier seconden 110 km/uur. Zwemmen kunnen we ook, maar nimmer zwom een mens harder dan 9 km/uur. De zwaardvis zwemt 130 kilometer per uur. Vliegen kunnen we zelfs niet een heel klein beetje, we komen nog geen centimeter van de grond als we met onze armen beginnen te wieken. Dan de reuzenstekelstaartzwaluw: 200 km/uur. En wij kunnen best oud worden, maar toch bij lange na niet zo oud als Adwaitya, de reuzenschildpad die in 2006 in een dierentuin in Calcutta overleed, 256 jaar oud. Adwaitya werd vermoedelijk geboren in 1750, zes jaar voor Mozart, in het sterfjaar van Bach, maar volgens sommige experts was de schildpad zelfs nog vijftig jaar ouder.Is er dan helemaal niets dat wij beter kunnen dan de dieren en dat onze heerschappij over de aarde rechtvaardigt? Jawel hoor: ouwehoeren. Daarin zijn wij werkelijk onovertroffen, zoals ook dit geouwehoer weer eens bewijst. Dat zal het dan zijn geweest wat God zo in ons aansprak, waarin hij Zichzelf in ons herkende. Want hij kon er ook wat van hoor! Pak die bijbel maar eens en lees Gods eigen woord: mjn hemel, wat een geouwehoer.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/05/waar-hebben-we-het-aan-verdiend.html
‘Als Pasen op Pinksteren valt’, dat vond mijn moeder wel een lollig antwoord.‘Maar ik wil een motorboot! Wanneer krijg ik dan een motorboot?’Ik was al vroeg slim en voelde fijntjes aan wat dat betekende, als Pasen op Pinksteren valt: nimmer, nooit, in geen duizend jaar.(Haha, mam, dan heb ik dus nieuws voor jou: ik heb een motorboot! Niks Pasen op Pinksteren hoor, gewoon gekocht voor zevenhonderd euro. Hij ligt hiernaast in de jachthaven en weet je wat: jij mag er dus niet op!’)Als Pasen op Pinksteren valt, ik had die uitdrukking al in geen dertig jaar meer gehoord, totdat de curieuze feestdagenkalender van 2008 hem mij opnieuw te binnen bracht. Een verwarrend jaar, dat was ‘t: Hemelvaartsdag viel op de Dag van de Arbeid en Moederdag viel op Eerste Pinksterdag. Je reinste spilzucht om zo met je feestdagen om te springen, zou ik denken. Wie kunnen we daar toch op aanspreken? En om het nog gekker te maken: we hadden een witte Paas!Maar het stemde ook hoopvol: zal Pasen dan misschien toch ooit op Pinksteren vallen, is de dag die nimmer komen zal dan toch aanstaande en worden al onze onvervulbare wensen dan misschien toch ooit vervuld?Pinksteren valt op de zevende zondag na Pasen en dat laat zich dus lastig combineren. Toch tref ik op internet ook preken aan waaruit ik concludeer, dat Hij die druiven aan doornstruiken liet groeien ook dat mogelijk kan maken, zo Hij dat wil.Mogen we hierin dan een gunstig voorteken zien? Was het Zijn hand die mij leidde toen ik, op zoek naar de dag waarop Pasen op Pinksteren valt, belandde op een Wikipedia-site over een andere dag die, naar men aanneemt, nimmer komen zal: sint-juttemis, als de kalveren op het ijs dansen? Jutte is een koosvorm van Judith, zo luidt de overheersende opvatting, en haar naamdag is 17 augustus. Laat dat nou mijn verjaardag zijn. Ik haatte mijn moeder als ze dat zei, ‘als Pasen op Pinksteren valt.’ Diepe, pure, kinderlijke haat. Tegen jou praat ik dus nóóit meer! Ook haar heb ik menigmaal doodgewenst, zoals verder iedereen die ik kende als kind. Niet voor altijd natuurlijk, maar toch zeker voor héél erg lang – tot het avondeten of zo.Dat ben ik kwijtgeraakt, helaas: de gave om zó intens te haten en ook zo intens weer te vergeten na een knuffel of een koek. Mensen laten me collectief koud nu, en al leeft dat makkelijker: ik heb ’t er, stilaan, zelf ook koud van gekregen.Mijn vader, tot slot, die had er ook zo één. Bij hem hoefde je niet om troost te bedelen als je je had bezeerd. Van je driewieler gelazerd, een gat in je knie? ‘Pas maar op hoor, als je daarmee onder de trein komt, ben je dood!’ Dan haatte ik ook hem en moest ook hij héél erg dood. Toch was ’t wel een lollig grapje, bedenk ik nu, maar toen kon ik er niet om lachen. Vroeg slim, maar toch niet vroeg genoeg.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/04/als-pasen-op-pinksteren-valt.html
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/ook-een-levensmotto.html
Op de eerste dag van de lente heb ik de natuur geïnspecteerd en in orde bevonden. U mag er weer in!
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/03/een-nieuwe-lente.html
Vroeger bewaarde ik dingen. Niet al te keurig en geordend, dan zou ik eerder van verzamelen moeten spreken. Mijn bewaren was passief van aard, een niet weggooien. Wat je niet weggooit, bewaart zichzelf – daar hoef je verder niet veel aan te doen.Sinds mijn vroege kinderjaren zeul ik een Dash-trommel met mij mee waarin ik hervind wie ik was, ooit, en met wie ik was en waar en wanneer. Vandaag heb ik die trommel vol oude troep weer eens leeg geschud en mijn leven afgestoft.Contributiekaart uit 1979 van Wilskracht, mijn oude voetbalclub. Witte broek en groene trui, dat zijn de Wilskracht-lui, dat zijn de Wilskracht-lui!Biljet van honderd roepia, reis naar Indonesië in 1990 of daaromtrent.Luciferdoosje uit Heiligenblut, vakantie 1975.Bidprentje van de opa van een vriendje dat ik al vijfentwintig jaar niet meer heb gezien. Toch maar bewaren.Brief van het Ministerie van Defensie: goedgekeurd en met toepassing van artikel 24 tot buitengewoon dienstplichtig bestempeld. ‘Buitengewoon dienstplichtig’, dacht ik, ‘ze hebben me nodig en wel nu, ik moet ogenblikkelijk afreizen naar de dichtstbijzijnde kazerne. Maar dat ‘buitengewoon’ moest ik toch anders opvatten. Ze hadden me ‘buiten mijn tegenwoordigheid’ ingelijfd bij de landmacht. Alleen in geval van oorlog of andere buitengewone omstandigheden zou het leger een beroep op mij doen. Wat was ik blij toen de mobiele telefoon werd uitgevonden. Kon ik eindelijk weer eens te deur uit, in plaats van dag en nacht paraat te staan naast het vaste toestel in afwachting van een eventuele oproep. Ze zullen wel niet meer bellen, denk ik.Mijn Dash-trommel is voor driekwart vol en aan een nieuwe kom ik vast niet meer toe. Van de laatste tien jaar is amper iets bewaard gebleven. Ik zou willen jokken dat mijn leven zo wervelend is, dat ik het veel te druk heb met morgen en vandaag om me nog om gisteren te kunnen bekommeren. Maar het is iets anders, helaas: blassé. In mijn jonge jaren was alles voor het eerst en voor ’t heftigst - liefde, woede, verdriet, vreugde, haat, verlangen, alles – maar inmiddels gaan er nog nagenoeg uitsluitend kopieën door mijn handen, kopieën van kopieën. En dat gaat natuurlijk zo door, totdat ik voor ’t eerst sterf. Moet ik nog regelen, dat iemand mijn eigen bidprentje voor mij in mijn Dash-trommel stopt.Die Dash-trommel vol weemoed. Dit kaartje… Een gedicht van Jules Deelder op de voorkant:Alles blijft.Alles gaat voorbij.Alles blijft voorbijgaan.De kaart had niet treffender gekozen kunnen worden. Ik ontving ‘m ter gelegenheid van mijn afstuderen, in 1989. Hij is van Loes, die zelf moet hebben voorvoeld hoe de tijd haar spoor uit mijn herinnering zou wissen. ‘Loes? Oh, Loes’ heeft ze tussen haakjes achter haar eigen naam geschreven. En inderdaad: wie was Loes in Godsnaam? Ook de andere afzendster, Marion, staat mij niet bij. Loes en Marion, het spijt me oprecht, maar ik weet niet meer wie jullie zijn. En jullie, weten jullie nog wel wie jullie zijn? Meld het dan even, opdat ook ik het weer weet.Mijn Dash-trommel, o zoete melancholie, ik moet ‘m trouwer vullen. Bewaren, blijven bewaren. Want dat is ouder worden: steeds minder van hetzelfde. Dan is het maar goed dat je steeds meer verleden hebt om je in te verliezen. Laat het kopieën van kopieën van kopieën zijn… hoogbejaard zal ik ze als relikwieën koesteren. Ik moet meer bewaren!
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/vroeger-bewaarde-ik-dingen.html
Ooit verliefd was ik zó blijlater verdrietig, ontroostbaar nagenoeg.Maar toen weer een ander en ik weer zo totaal dat ik niet meer wisthoe of wat met haar en mij.Alles kwam goed en ging ook weer voorbij, helaas.Opnieuw verdriet dat opnieuw gesmoordin nieuwe liefde enzovoort.Ooit gebeurde alles voor het eerstwat later nogmaals, nogmaals en wederom.Ooit was alles leuk, nu is alles stom.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/ooit.html
Kennen honden schaamte? Sinds vanmiddag denk ik van wel. Ik zag een hondje zich kapot schamen voor z'n baasje.Bij de slager op de Haarlemmerdijk kwam een luid zingende idioot naar buiten met een zwartgrijs-roodbruin-geelwit gevlekt en gestippeld bastaardbeest onder de arm dat hij op de vensterbank installeerde. Het hondje probeerde nadrukkelijk niet bij zijn baas te horen door hem demonstratief niet aan te kijken. 'Waarom moet jij toch altijd zo hard zingen, mafkees!' hoorde je het beest denken.'Papa lekker worstje voor jou. Papa gekregen van de lieve slager. Gratis! Voor jou. Ja! Pak maar! Ja! Voor jou! Ja!’Hoe erg kun je voor lul staan, als hond? Vooral dat 'gratis' zat het dier overduidelijk niet lekker. ‘Het zal godverdomme eens een keer níet gratis wezen. Ja, gratis kan er altijd vanaf! Zo goedkoop!’Die worst was natuurlijk oké, die liet dat beest zich best smaken, maar het toonde geen enkele dankbaarheid jegens de gever. Het vrat die hand nog net niet op. Het hondje nam eenvoudig wat het hondje toekwam.‘Akelige gek!’ meende ik het binnensmonds horen mompelen. Smakkend monsterde het diertje de omstanders. De manier waarop het naar ons keek, naar mijn collega’s maar vooral toch naar mij… Het verlangde overduidelijk naar een beter baasje. Heel gek, maar zoiets voel je: dat hondje wilde dolgraag bij mij horen. Het wist dat ik een goed baasje zou zijn: slim, grappig, succesvol, et cetera. Ik denk zelfs dat het beest in mij de oorspronkelijk denker herkende die ik inderdaad ben. Dat hondje stond overduidelijk op het punt van overlopen; ik had maar met de vingers hoeven knippen of het was mij gevolgd in plaats van die zingende gek. Maar ik knipte niet. Kwestie van capaciteit, je kunt niet overal zijn en iedereen helpen. Elke dag zie ik meisjes hand in hand over straat gaan met baasjes voor wie zij zich net zo goed schamen. Meisjes die smachten naar verlossing. Vooralsnog hebben zij mijn prioriteit. Want al ben ik heus een dierenvriend en kan ik droeve hondenogen amper weerstaan: droeve meisjesogen snijden dwars door mijn ziel.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2009/07/beschamend.html
Ruimschoots ouder dan onze oudste international wilde ik nog steeds niet geheel uitsluiten dat ik tóch nog ooit voetbalprof zou worden. Was Roger Milla immers niet 42 toen hij in 1994 op het WK in Amerika nog voor Kameroen scoorde tegen de Russen?Vandaag, op mijn 43ste verjaardag, laat ik ook mijn laatste hoop varen. Volgens de Wikipedia-encyclopedie op internet deel ik mijn geboortedag met Thierry Henry en kannonnen als Jan Heintze, Julien Escudé en Jan Kromkamp. Dat biedt troost. Eveneens van de 17de augustus zijn of waren Mae West, Willem Duys, V.S. Naipaul, Robert De Niro, Koos Postema, Rudie Lubbers (de ex-bokser), Nelson Piquet, Guillermo Vilas, Sean Penn en Jim Courier. Degenen die nog in leven zijn: van harte, maak er een mooie dag van.Om voor mij duistere redenen ontbreekt mijn naam in de Wikipedia-lijst. Ik heb de redactie inmiddels van deze omissie in kennis gesteld.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2008/08/te-oud.html
De huizen aan de Narcissensingel en de Seringenlaan moesten tegen de vlakte, daar zat helaas niets anders op. Ook het eerste rijtje van de Rozenlaan moest er waarschijnlijk aan geloven. Het stadion van RKSV Lindenheuvel zou er komen, dat stond voor mij vast. En ooit zou Lindenheuvel in dat stadion tegen Barcelona de finale om de Europacup I spelen. En winnen, uiteraard. Nadat we met 2-0 achter hadden gestaan, zou ik eerst de 2-1 en de 2-2 scoren, om vervolgens, in de allerlaatste minuut van de wedstrijd, met een snoekduik en een keiharde kopbal in het rechterkruis de winnende treffer op mijn naam te schrijven. Zo zou dat gaan, droomde ik.Dat zo’n kopgoal uit een snoekduik een Bep-Bakhuyskopbal heette, wist ik nog niet toen ik pas negen jaar oud was. Evenmin was ik op de hoogte van het feit dat de finale van de Europacup I doorgaans op neutraal terrein werd afgewerkt. Ik betwijfel nu zelfs of ik destijds überhaupt wist dat er zoiets als een Europa Cup I bestond. Wel kende ik de naam Barcelona, dat weet ik zeker. Cruijff speelde daar. Wat ik tenslotte ook nog niet wist, was dat ik nooit een sterspeler zou worden, ook niet gewoon ‘een goede speler’, en dat mijn talent zelfs tekort schoot voor het eerste elftal van RKSV Lindenheuvel.
http://marcelmaassen.blogspot.com/2006/07/de-huizen-aan-de-narcissensingel-en-de.html
Update Sources
