Created by piotr on 17/11/2010
Last updated: 23/11/10 at 11:39
Это место, которое я обнаружил, некоторое время назад на польско-словацкой границы. Я не даю приводит, как перестанет быть волшебным местом.
Compact Disc - płyta kompaktowa - srebrzysty krążek o średnicy 12 cm (czasem 8 cm), i grubości 1.2 mm zrobił oszałamiającą karierę. Została zaprezentowana przez firmy Philips i Sony w roku 1981, na Japońskich Targach Muzycznych jako następca starzejącej się płyty winylowej. W ciągu dwóch lat odtwarzacze CD wprowadzono kolejno na rynek japoński, europejski i amerykański. Drogie początkowo tak odtwarzacze jak i płyty, szybko zyskały popularność, a ich cena stała się przystępna dla większości ludzi. Po zaledwie kilku latach zupełnie wyparły płytę winylową, tak że obecnie są one produkowane w niewielkich ilościach tylko dla hobbystów - melomanów.
Walkman został zaprojektowany i wypromowany przez firmę Sony, która w 1979 r. wypuściła na rynek przenośny magnetofon o handlowej nazwie Sony Walkman. Prototyp ten został zaprojektowany przez Akio Moritę, Masaru Ibukę i Kozo Ohsone, a jego kluczowym elementem był mechanizm przełączania trybów pracy, skonstruowany z bardzo płaskich, ale szerokich kształtek aluminiowych, które zapewniały niewielką masę, małe wymiary i jednocześnie dużą trwałość i odporność na nieodpowiednie traktowanie.
Urządzenie to przyjęło się w latach 80. XX wieku nadspodziewanie dobrze na całym świecie, niemal całkowicie eliminując z rynku wcześniejsze modele przenośnych magnetofonów kasetowych. Oryginalna konstrukcja Sony była powielana w tysiącach wersji przez tanich producentów z Dalekiego Wschodu. Urządzenie w połowie lat 80. stało się tak popularne, że napisano o nim nawet specjalną piosenkę (Wired for Sound Cliffa Richarda).
http://www.canuckaudiomart.com/details/92482-sony_walkman_professional_wmd6c/
Historia ekranu ciekłokrystalicznego zaczęła się w 1888 r., kiedy ciekłe kryształy odkrył austriacki botanik Friedrich Reinitzer. W 1911 r. Francuz Charles Mauguin opisał strukturę i właściwości tych dziwnych materiałów. Pierwsze użyteczne urządzenie wykorzystujące technikę ciekłokrystaliczną datowane jest na 1968 r. – zbudowała je w USA firma RCA pod kierunkiem George’a Heilmeiera. W 1979 r. powstał pierwszy ciekłokrystaliczny ekran telewizyjny.
W 1975 r. pojawił się magnetowid, który po raz pierwszy pozwolił widzom na nagrywanie programów telewizyjnych na taśmie i odtwarzanie ich w dowolnej chwili. Pionierem była firma Sony, która wprowadziła urządzenia Betamax. Ogromna kaseta i gabaryty urządzenia nie odstraszały klientów. Ale już rok później pojawił się konkurent: JVC opracowało własny standard nagrywania zwany VHS. Kaseta była mniejsza, urządzenie tańsze. I choć przez pierwsze dwa lata Sony spijało śmietankę z rynku, tańsza technologia w końcu wyparła droższą. Przynajmniej w zastosowaniach domowych. Większość produkcji telewizyjnych wykorzystywała bowiem sprzęt Betamax, przemianowany na Betacam. Podczas gdy VHS przetrwał praktycznie bez zmian, system Beta był stale ulepszany. Wprowadzono nawet zapis cyfrowy, co znacznie poprawiło jakość obrazu i dźwięku.
Najdłuższym na świecie tunelem podmorskim jest japoński tunel kolejowy Seikan. Jego budowa zakończyła się w 1988 roku. Tunel ten mający 53 850 metrów łączy japońskie wyspy Hokkaido i Honsiu. Jest nie tylko najdłuższym, ale i najgłębiej zlokalizowanym tunelem na świecie. Jego wysokość w środku przekroju wynosi 7,86 metrów, a maksymalna szerokość 9,70 metrów. Tunel jest dwutorowy, a czas potrzebny do jego pokonania to 2,5 godziny.
W lipcu 1930 roku, w laboratorium koncernu chemicznego DuPont - po trzech latach wytężonych badań prowadzonych przez dr. Wallace'a Carothersa wspólnie z Elmerem K. Boltonem - powstało pierwsze włókno poliamidowe, nowy syntetyczny materiał. Kiedy okazało się, że materiał ten ma obiecujące właściwości - można wyprodukować z niego elastyczną nić, rozpoczęto przygotowania do masowej produkcji.
Władimir Zworykin. Ale prawdziwy wiek telewizji zapoczątkowali, pracujący niezależnie od siebie, J. L Baird i C.F. Jenkins w Stanach Zjednoczonych. Każdy z nich wypracował sposób, który umożliwił pojawienie się nieczystego obrazu na ekranie.
W 1922 roku opatentowano metodę zapisu dźwięku (udźwiękowienia) na taśmie filmowej, co wpłynęło na szybki rozwój sztuki kinematograficznej pod względem technicznym, jak i artystycznym. Pierwszy fabularny film dźwiękowy – Śpiewak jazzbandu Alana Croslanda powstał dopiero pięć lat później – 6 października 1927 roku.
To właśnie Eastman był autorem sloganu „Naciśnij przycisk — my zajmiemy się resztą”, który towarzyszył wprowadzeniu na rynek pierwszego aparatu Kodak w 1888 roku, a po krótkim czasie stał się wyrażeniem potocznym. Z biegiem czasu, dzięki pracy menedżerów reklamy i agencji reklamowych, logo Kodak można było znaleźć w czasopismach, w gazetach, na wystawach sklepowych, a także na bilbordach. Dzięki geniuszowi Eastmana — każdy był teraz w stanie robić zdjęcia ręcznym aparatem, po prostu naciskając przycisk. Wszystkich z nas uczynił fotografami.
Fale elektromagnetyczne Fizyk James Clerk Maxwell prowadził badania nad polem elektrycznym i magnetycznym. W czasie swych obserwacji zauważył, że wokół przewodnika z prądem powstaje pole magnetyczne, czyli zmienne pole elektryczne powoduje powstanie pola magnetycznego. Również odwrotnie w zjawisku indukcji elektromagnetycznej zauważamy, że z kolei zmienne pole magnetyczne wywołuje pole elektryczne.
http://pl.shvoong.com/humanities/1789574-fale-elektromagnetyczne/
Historia opon pneumatycznych rozpoczęła się pewnego dnia 1888 r., gdy Szkot John Boyd Dunlop wpadł na pomysł owinięcia napompowanym powietrzem gumowym wężem obręczy kół trójkołowego rowerku swojego syna. W ten sposób narodziła się „lekka” opona gumowa — wynalazek utworzony z myślą o dziecięcej zabawce miał zrewolucjonizować transport i położył podwaliny pod powstanie wielkiej firmy produkcyjnej.
Wagony skonstruowane według tej zasady znamy doskonale – wciąż dominują one bowiem w naszych pociągach dalekobieżnych. Znacznie rzadziej wiemy o tym, kto takie wagony wymyślił. Pora więc wyjaśnić, że twórcą najbardziej powszechnie spotykanego modelu pasażerskiego wagonu kolejowego był żyjący w latach 1831 – 1897 amerykański przedsiębiorca i konstruktor George Mortimer Pullman. Wspomniany powyżej rodzaj wagonu – do dziś zwany od jego nazwiska „pulmanowskim” zaprezentował on po raz pierwszy w 1863 r. w Chicago. Nie był to zresztą jego pierwszy, ani jedyny wynalazek. Już w 1858 r. skonstruował on wagon z miejscami do spania składanymi na dzień, w 1868 r. wprowadził pierwszy wagon restauracyjny, w 1875 r. salonkę, a dwanaście lat później za jego sprawą po raz pierwszy pojawiły się w pociągach przejścia międzywagonowe osłonięte tzw. harmonią – dzięki którym pasażerowie mogli się udać np. do wagonu restauracyjnego bez narażania się na podmuchy wiatru czy deszcz.
W listopadzie i grudniu 1887 Tesla zarejestrowal siedem patentow z dziedziny wielofazowych silnikow elektrycznych i przesylania energii. Byly to projekty kompletnych systemow, zawierajacych generatory, transformatory, linie przesylowe, motory i elementy oswietlenia. Jak sie pozniej okazalo, byly to najcenniejsze patenty od czasu wynalezienia telefonu. Przemyslowiec z Pittsburga - George Westinghouse byl czlowiekiem obrotnym i otwartym na technologiczne zmiany. To on opracowal system hamulcow powietrznych zastosowanych w pociagach. Gdy dowiedzial sie o odkryciach Tesli, przez glowe przeleciala mu mysl - czy przypadkiem nie jest to wlasnie brakujace ogniwo w teorii przesylania i dystrybucji energii na duze dystanse. Nastepnego dnia, George zlozyl wizyte w laboratorium Tesli. Oferta jaka przedstawil byla interesujaca: $60 000 za przejecie praw do istniejacych patentow, z czego $5 000 w gotowce, 150 akcji udzialowych firmy Westinghouse oraz $2,50 za kazdego "konia mechanicznego" wyprodukowanej energii elektrycznej. Tesla, majacy juz kolejne plany, zainwestowal polowe kapitalu w budowe nowego laboratorium. Wiecej: http://www.eioba.pl/a99440/nikola_tesla_inwentor_xxi_wieku#ixzz15dclZUv9
Sole i tlenki glinu znane były od zarania dziejów. Uwodniony, mieszany siarczan tego pierwiastka, ałun, był używany jako środek antyseptyczny przez starożytnych Greków. Istnienie tego pierwiastka i nazwę zasugerował Louis-Bernard Guyton de Morveau w 1761 r. W 1807 podobną sugestię wyraził sir Humphry Davy, który zaproponował współczesną nazwę. Istnieją kontrowersje na temat tego kto pierwszy wyodrębnił ten pierwiastek w stanie czystym. Według jednych źródeł był to Friedrich Wöhler w 1827 r. wg innych Hans Christian Ørsted w 1825 r. Amerykanin Charles Martin Hall i Francuz Paul-Louis Toussaint Héroult w 1886 opracowali produkcję glinu na skale przemysłową. Niezależnie od siebie opracowali metodę otrzymywania aluminium w procesie elektrolizy stopionej mieszaniny kriolitu i boksytu
Update Sources