een overzicht van alle activiteiten rond de tentoonstelling Kempense Vrouwenkracht
Created by vormingplus on 16/06/2011
Last updated: 01/02/12 at 12:56
Vrouwenkracht has no followers yet. Be the first one to follow.
Van 12 tot 21 mei 2011 stond onze tentoonstelling “Kempense Vrouwenkracht” in CC ’t Getouw in Mol. Dit op initiatief van de Dienst Samenlevingsopbouw. Donderdag 12 mei vond de officiële opening plaats. Chris Geysmans, oud-voorzitster OCMW Mol, heette ons welkom en bracht haar verhaal als sterke vrouw. Vanuit het platform gaven we de nodige toelichting over onze werking. Inne zette daarna het vrijwilligerswerk binnen de gemeente Mol in de kijker. We sloten de avond af met een gezellige babbel in het café. Weerom een geslaagd initiatief.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/vrouwenkracht-in-mol
De vrijwilligers van de bibliotheek van de Kasterlee kregen een verwenpartij bij geitenboerderij Polle in Lichtaart. Eerst werden we rondgeleid op de boerderij. We maakten kennis met de dieren en met de werkzaamheden op de hoeve. Daarna volgde een proeverij van de lekkere kazen. En natuurlijk mocht een geitenmelkijsje niet ontbreken. We keerden naar huis met een Witte Madam onder de arm. Zo kon ieder thuis nog nagenieten met dit streekbiertje. Een gezellige uitstap . Een aanrader voor ieder die van streekproducten houdt.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/met-zn-allen-naar-de-geitenboerderij
Het jaarlijkse bestuursontbijt had dit jaar plaats in “De Zandberg” in Tessenderlo. Met een heerlijke lentedag in het vooruitzicht kon iedereen vanaf 9 uur à volonté genieten van een wel erg uitgebreid ontbijtbuffet. Zo rond 11 uur hadden alle 26 deelnemers hun buikje rond gegeten en “toevallig” kwam er net op dat moment een uit de kluiten gewassen huifkar de parking opgedraaid. We konden er net met zijn allen in. Onder het motto “dicht bij elkaar is het lekker warm” zaten we schouder aan schouder op de bankjes van de huifkar. Net zoals het in een vereniging past. De paarden loodsten ons door het Merode-gebied, namen heuvel na heuvel, om uiteindelijk halt te houden bij het vernieuwde Klompenmuseum. Daar namen de gidsen het van de paarden over en de meute slingerde zich langs een mallejan, kapblokken en verschillende teen- en vessemmessen. De show wordt er echter steevast gestolen door de 91-jarige Sam Mondelaers, klompenmaker in hart, nieren en nog veel verder. Daarna stond er koffie en koek te wachten in “Den Eik”. Al liet menig man de koffie voor wat hij waard was en koos voor hooggegist gerstenat. En alsof we nog niet voldoende in de watten waren gelegd kreeg elk bestuurslid het boek “Kempense Vrouwenkracht” van Vormingplus. De paarden hadden nu tijd genoeg gehad om de batterijen terug op te laden. De huifkar, tot de nok gevuld, trokken ze terug richting Tessenderlo. En op die huifkar werd verteld, gelachen en vooral … genoten.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/kvg-vorst-valt-in-de-prijzen
Twintig jaar geleden richtten enkele moedige vrouwen de Herentalse vrouwenraad op. Zij moesten de vrouw in de Herentalse gemeenschap mee helpen emanciperen. Herentals was op dat moment een van de tien pilootgemeentes in Vlaanderen die werkten aan vrouwenemancipatie. Gedurende twintig jaar werden er adviezen gegeven, werd er actie gevoerd en druk gezet om van Herentals een vrouwvriendelijke gemeente te maken. De uitbouw van de voor- en naschoolse kinderopvang, een evenwichtige deelname van vrouwen en mannen in adviesraden en de emancipatie van de vrouw in het politiekorps zijn maar enkele van de vele verwezenlijkingen. Twintig jaar inzet mag dan ook gevierd worden. En dit gebeurde op 19 maart in de Lakenhal met de tentoonstelling 'Kempense Vrouwenkracht' en een jukebox vol poëzie. De treksters van het eerste uur werden in de bloemen gezet. Schepen Anne-Mie Hendrickx verwelkomde de aanwezige vrouwen en Louisa Van Sand, voorzitster van de Vrouwenraad, gaf een overzicht van 20 jaar werking. De namiddag kreeg een feestelijk tintje met een gastoptreden van Lizi Meyendonckx en haar Poëziejukebox. Er was ook een overzichtstentoonstelling met foto's uit de rijke reeks activiteiten van 1991 tot nu.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/herentalse-vrouwenraad-viert-jubileum-met-juk
Vrijwilligers zijn het hart van vele verenigingen. Ook bij de CM-werking. Daarom werden al hun vrijwilligers op 5 maart uitgenodigd in het Bloso-sportcentrum in Herentals. In verschillende sessies kon ieder proeven van allerlei workshops. Onder het motto ‘ga eens een keertje vreemd’ waren er ook workshops die niet direct in de leefwereld van deze vrijwilligers passen. Van muurklimmen tot mondharmonica. Van animatie tekenen tot circustechnieken. Kortom iedereen kwam aan zijn en haar trekken. Ook een deel van de tentoonstelling “Kempense Vrouwenkracht” was te bewonderen. Een Kazou-vrijwilligster is namelijk één van onze 21 Kempense sterren van de tentoonstelling. Het was plezant in Herentals. De dag werd afgesloten met een groot Boombal. De muzikanten haalden hun leukste deuntjes boven en de dansbegeleiders leerden de enthousiastelingen de danspasjes van toen. Een dag waar vele vrijwilligers mekaar tegenkwamen, een babbeltje deden en vooral heel veel energie opdeden om de dag nadien weer klaar te staan om anderen te helpen.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/dank-je-wel-aan-alle-vrijwilligers
Op een middag in februari werden wij, d.w.z. mijn collega’s van Digidak Ravels en ik meegenomen in een busje door Leen van Vormingplus Kempen. Ik bleek de gelukkige winnaar te zijn van een wedstrijd waarmee men de waardering voor de vrijwilligers in de Kempen wil uitspreken en daarmee werden de vrijwilligers van Digidak Ravels in het zonnetje gezet. We vertrokken enigszins lacherig naar een woonhuis in Baarle Nassau waarachter zich een loods bleek te bevinden met de ambachtelijke handboekbinderij Haneveer. Hier maakten wij kennis met de fascinerende wereld van het boek en in het bijzonder met de ambachtelijke kunst van het boekbinden. Boekbinderij Haneveer is een van de weinige erkende boekbinders in Nederland. Hier kan men terecht voor restauratie van oude boeken en inbinden van bijv. boeken, tijdschriften (bijvoorbeeld oude jaargangen Donald Ducks) en scripties. De heer Haneveer oefent samen met zijn vrouw dit bijzondere uitstervende ambachtelijke vak uit en vertelt er graag uitgebreid en met verve over, hij was bijna niet te stoppen. We durfden geen vragen te stellen want we moesten nog naar een 2e adresje en daar hadden we onze tijd voor nodig. Vervolgens kwamen we terecht bij “ De dochter van de Korenaar” een ambachtelijke mini bierbrouwerij in Baarle Hertog. Enkele jaren geleden kochten Ronald Mengerink en zijn vrouw een voormalig winkelgebouw in de enclavegemeente. Hij heeft ruim een jaar gewerkt aan de verbouwing van het winkelgebouw tot een brouwerij/winkel. Zijn uit tweedehands materiaal opgebouwde brouwinstallatie brouwt maandelijks zo’n 5.000 liter zeer apart bier wat veelal geëxporteerd wordt naar Amerika, maar gelukkig ook verkocht wordt in de plaatselijke slijterijen. Enkele van deze biersoorten worden gerijpt op oude whiskyvaten en het bier Embrasse behoort tot de beste bieren van België en is ook al in de prijzen gevallen. Zijn bieren hebben allemaal Franse namen dit vanwege het internationale karakter wat Ronald ermee beoogd, de namen moeten ook uit te spreken zijn in het buitenland zoals Noblesse, Bravoure, Finnesse en Courage. Ook deze ambachtsman vertelde met veel liefde over zijn vak maar het mooiste van al was natuurlijk (voor mij in elk geval) dat we na afloop van de uitleg mochten aanschuiven aan een lange tafel. Hier werden ons de verschillende bieren geserveerd met heerlijke bijpassende kazen en zelfgebakken brood waar ook bier in was verwerkt, je weet niet wat je proeft! Het bier was heerlijk en ik heb ervan genoten waarvoor mijn dank. Conny
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/op-uitstap-met-digidak-ravels
Van 6 december 2010 tot 4 januari 2011 was onze tentoonstelling te bewonderen in de bibliotheek van Tielen. Een uitstekende gelegenheid om er de nieuwjaarsreceptie aan te koppelen.
Alle bib-vrijwilligers en hun partner werden uitgenodigd. Ook het personeel was van de partij. Met 75 waren we die avond. Jan, de bibiothecaris, richtte zijn dankwoord naar alle vrijwillige krachten. Want in de eerste plaats was deze avond voor hen bedoeld. Voorleesvrijwilligers, vrijwilligers van de bibcafé, de bewoners van het Margrietje, enz. Jan had voor ieder van hen een waarderend woord. Voor ieder lag er een geschenkje klaar. Daarna kwamen er ontelbare lekkere hapjes op tafel. Die avond waren er alleen maar blije gezichten in de bibliotheek van Tielen. Een belangrijke blijk van waardering voor alle helpende handen die de bib mee vorm geven.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/nieuwjaarsdrank-in-tielen
Van 6 december 2010 tot 4 januari 2011 was onze tentoonstelling te bewonderen in de bibliotheek van Tielen. Een uitstekende gelegenheid om er de nieuwjaarsreceptie aan te koppelen. Alle bib-vrijwilligers en hun partner werden uitgenodigd. Ook het personeel was van de partij. Met 75 waren we die avond. Jan, de bibiothecaris, richtte zijn dankwoord naar alle vrijwillige krachten. Want in de eerste plaats was deze avond voor hen bedoeld. Voorleesvrijwilligers, vrijwilligers van de bibcafé, de bewoners van het Margrietje, enz. Jan had voor ieder van hen een waarderend woord. Voor ieder lag er een geschenkje klaar. Daarna kwamen er ontelbare lekkere hapjes op tafel. Die avond waren er alleen maar blije gezichten in de bibliotheek van Tielen. Een belangrijke blijk van waardering voor alle helpende handen die de bib mee vorm geven.
See the full gallery on Posterous
In Geel bundelden we onze krachten met de bibliotheek en de Noord-Zuiddienst. Ieder had hiervoor een goede reden. De Noord-Zuiddienst bestond tien jaar en zette daarom de vrijwilligers in de bloemetjes.
De Bib vond het tijd om al haar vrijwillige handen te bedanken. En het platform Vrouwenkracht wou op een gepaste wijze het wereldvrouwenmarsjaar afsluiten.Voldoende redenen om te feesten. Burgemeester Frans Peeters bedankte alle vrijwillige krachten op een gepaste manier. Daarna nam Martine Coppieters even het woord om het belang van vrijwilligerswerk en van vrouwenkracht nog onder de aandacht te brengen. En dan was het tijd om te feesten. Onze vrijwilligers Jef, Luk en Hamid waren al druk in de weer om alle lekkere hapjes op gepaste wijze te serveren. De bib van Geel was omgetoverd tot één gezellige boel. Serieuze gesprekken werden afgewisseld met grappige intermezzo’s. En na ettelijke glazen wijn hebben de wereldverbeteraars duidelijk hun werk gedaan. De gesprekken werden vuriger en vuriger. Een aantal kregen er niet genoeg van en zakten af naar cultuurcafé De Halle om hun babbel verder te zetten. Een geslaagde avond.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/feest-in-geel
In Geel bundelden we onze krachten met de bibliotheek en de Noord-Zuiddienst. Ieder had hiervoor een goede reden. De Noord-Zuiddienst bestond tien jaar en zette daarom de vrijwilligers in de bloemetjes. De bib vond het tijd om al haar vrijwillige handen te bedanken. En het platform Vrouwenkracht wou op een gepaste wijze het wereldvrouwenmarsjaar afsluiten. Voldoende redenen om te feesten. Burgemeester Frans Peeters bedankte alle vrijwillige krachten op een gepaste manier. Daarna nam Martine Coppieters even het woord om het belang van vrijwilligerswerk en van vrouwenkracht nog onder de aandacht te brengen. En dan was het tijd om te feesten. Onze vrijwilligers Jef, Luk en Hamid waren al druk in de weer om alle lekkere hapjes op gepaste wijze te serveren. De bib van Geel was omgetoverd tot één gezellige boel. Serieuze gesprekken werden afgewisseld met grappige intermezzo’s. En na ettelijke glazen wijn hebben de wereldverbeteraars duidelijk hun werk gedaan. De gesprekken werden vuriger en vuriger. Een aantal kregen er niet genoeg van en zakten af naar cultuurcafé De Halle om hun babbel verder te zetten. Een geslaagde avond.
Op vrijdag 8 oktober was het zover voor de bestuursleden van VIVA-SVV uit Mol. Hun verwenavondje kwam eraan. VIVA-SVV Mol was de eerste winnaar van onze Vrouwenkracht-wedstrijd. Voor de bestuursleden was het een verrassing. Ze wisten helemaal niet wat er te gebeuren stond. Afspraak om 19u aan Mol-Station. Werd het een wandeling door Mol? Of een uitstapje met de trein? Nee, een taxibusje stopte om ons op te halen. En we reden richting Geel. Daar werden we opgewacht door de stadsgids, Jef Van Bael. Bij de familie Maenendonckx stond de Geelse koffietafel klaar. Van Zeuntbrood tot Zeuntpaté. Van pensen van Vandecruys tot koffiebrood “De Maan’. En natuurlijk mocht een Zeuntbiertje niet ontbreken. Jef vertelde ondertussen sappige verhalen uit de Geelse geschiedenis. Daarna brachten we een bezoek aan de koffiebranderij. Een verborgen plekje Bokrijk in Geel. Ongelofelijk. Zeker de moeite om eens langs te gaan.We sloten af met een kopje koffie en een glaasje wijn. Om 22u15 was de taxi er om terug richting Mol te rijden. Een gezellige avond waar verwennerij troef was.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/proeven-van-geelse-streekproducten
Van 8 tot 21 oktober 2010 stond onze tentoonstelling Vrouwenkracht Kempen in Vosselaar. Dit op initiatief van Oxfam Wereldwinkel Vosselaar en de lokale Fairtrade-trekkersgroep. Vosselaar is voor ons een speciale plek. Het was de woonplaats van Judith Hiwat. Judith is overleden in 2007. Zij was o.m. de bezielster van de allochtonenvereniging EVA. Maar heel de Kempen kende haar als geëngageerde vrouw die in elke parochiezaal wel eens gezorgd heeft voor multiculturele hapjes. Judith was ook lid van ons platform. Haar engagement is nog steeds een voorbeeld voor velen van ons. Onze tentoonstelling is dan ook liefdevol aan haar opgedragen.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/vosselaar-een-speciale-vrouwenkracht-plek
Van 8 tot 21 oktober 2010 stond onze tentoonstelling Vrouwenkracht Kempen in Vosselaar. Dit op initiatief van Oxfam Wereldwinkel Vosselaar en de lokale Fairtrade-trekkersgroep. Vosselaar is voor ons een speciale plek. Het was de woonplaats van Judith Hiwat. Judith is overleden in 2007. Zij was o.m. de bezielster van de allochtonenvereniging EVA. Maar heel de Kempen kende haar als geëngageerde vrouw die in elke parochiezaal wel eens gezorgd heeft voor multiculturele hapjes. Judith was ook lid van ons platform. Haar engagement is nog steeds een voorbeeld voor velen van ons. Onze tentoonstelling is dan ook liefdevol aan haar opgedragen.
Habiba en Khadija Ait Moussa zijn twee zussen, twee handen op een buik ook. Wat de ene zegt beaamt de andere, de ene zin wordt door de andere aangevuld. Zo uitgesproken zelfs dat ik niet meer kon volgen bij het neerschrijven van ons interview. Ik geloof niet dat ze het mij kwalijk nemen dat ik ze met één stem laat spreken. Ik geloof niet dat ze zelf nog goed weten wie wat ook weer gezegd heeft.
Habiba en Khadija zijn van allochtone afkomst. “Wel geen import, he, hier geboren,” luiden ze het onderwerp meteen lachend in. Hun Marokkaanse ouders zijn met een van de eerste lichtingen migranten naar België gekomen. “Mama had de broek aan thuis. Onze papa is altijd een bangerik geweest. Een heel eerlijke man ook. Hij wou altijd alles in orde hebben. Verzekeringen had hij bij bosjes. Liever een verzekering te veel dan er een te weinig. Lenen was bijvoorbeeld taboe bij ons thuis. Eerst werken, verdienen en dan pas kopen. Papa zei altijd : als je iets wil bereiken moet je ervoor werken. Hoe hij het gedaan heeft, als mijnwerker een gezin van 7 onderhouden én met één inkomen ook nog de familie in Marokko ondersteunen, het is ons een raadsel.” En het is net het werk dat mij voor Vrouwenkracht Kempen bij de zusjes Ait Moussa brengt. Allebei zijn ze aan de slag bij Nike in Laakdal. Khadija werkt er inmiddels 15 jaar, Habiba 14. NECAT Binnen het Nike Customer Service Center, de logistieke draaischijf voor Europa, het Midden-Oosten en Afrika met meer dan 1500 werknemers, zet een team van 15 werknemers zich in als vrijwilliger. Dat team heet het NECAT, Nike Environmental and Community Action Team en dat zijn dure woorden om te zeggen dat de initiatieven altijd te maken hebben met milieu, integratie of sport. Nike steunt waar mogelijk met financiële en logistieke middelen, de inzet gebeurt vrijwillig, buiten de arbeidstijd. Teamleider is Heidi Gillemot, Habiba en Khadija maken deel uit van het team. Het NECAT mag maar uit 15 mensen bestaan, er kan pas iemand bij als een ander het team verlaat. Om toegelaten te worden is er een selectieprocedure waarin de kandidaten hun engagement en motivatie aantonen. Khadija en Habiba zien het als een eer om deel uit te maken van het NECAT. De beide dames zijn tot het team toegelaten omdat ze zich, nog voor ze er deel van uitmaakten, zoveel als mogelijk vrijwillig inzetten bij de activiteiten die het team organiseerde. “Een aantal activiteiten keren jaarlijks weer, zoals de ‘car out day’, een onaangekondigde dag waarop we de carpoolers, fietsers en lopers belonen voor hun bijdrage aan een beter milieu en de integratiesportdag voor mensen met een handicap die op de sportterreinen van Nike wordt gehouden. Al 10 jaar maken we verjaardagspakketten voor kindertehuizen uit de regio. Om de twee jaar organiseren we ook een sportdag voor kinderen uit Tsjernobyl die bij Kempense gastgezinnen een gezonde zomervakantie komen doorbrengen.” Wheels for Kenia Er is ook ruimte voor nieuwe initiatieven die het NECAT kan en mag uitwerken. De actie Wheels for Kenia is er gekomen toen Niels, een jongen die aan het integratiekamp deelnam, aan een Keniaanse monitor vroeg of ze niets met zijn te klein geworden rolstoel kon doen. Een lange koude winter en de inzet van het ganse team later waren 2 containers vol met rolstoelen op weg naar Naïrobi om via Paralympics Kenya in het Keniaanse binnenland verdeeld te worden. “We hebben toen op alle mogelijke plaatsen in het land de stoelen opgehaald. Elke zaterdag in de winter waren we op pad met een busje van Nike. Wij moesten de stoelen verzamelen, Nike zorgde dat we vervoer hadden om ze op te halen en dat de rolstoelen uiteindelijk ter plaatse geraakten. We zijn langsgegaan bij bejaardentehuizen en ziekenfondsen en bij zoveel mensen thuis. Aan elke stoel hing een verhaal dat ons werd verteld. Het was vaak emotioneel om de rolstoel mee te nemen, dikwijls het laatste wat de familieleden nog van iemand hadden bewaard. Als het over kinderen ging die hun rolstoel niet meer nodig hadden omdat ze er niet meer waren was het extra moeilijk voor ons. Een moeilijk maar ook zeer mooi project, gestart bij de gulheid van een kind.” Een dergelijk project slaat bij een gigant als Nike grote ogen. De Amerikaanse cultuur is gericht op doneren, geld geven. Dat medewerkers zich maandenlang in barre koude met weinig meer dan hun persoonlijk engagement ingezet hebben om de rolstoelen te verzamelen is ook grote baas Mark Parker niet ontgaan. Het hele bedrijf, van hoog naar laag is betrokken bij het NECAT. De general manager van Laakdal doet elk jaar mee met de integratiesportdag. Die positieve mentaliteit motiveert en erkent hun inzet. Het vervult Habiba en Khadija niet onterecht met trots : “Binnen Nike worden we echt gewaardeerd omdat we in het NECAT zitten. Mensen reageren van ‘amai, dat jullie dat willen doen’ en wij zijn net trots dat we het kunnen en mogen doen. De ploeg van het NECAT is heel divers en dat is heel fijn. We kunnen open en eerlijk tegen elkaar zeggen wat we wel of niet fijn vinden, de ene is meer aangetrokken tot die activiteit en een ander doet liever wat anders. Er is voor elk wat wils. We komen maandelijks bij elkaar om te vergaderen en eens per jaar worden we getrakteerd op een teamdag. Dan worden we beloond voor onze inzet.” ‘Allez zus, dat hadden wij kunnen zijn’ Het engagement dat Habiba en Khadija als vanzelfsprekend aan boord leggen wordt nog het meest gevoed door de reacties van de mensen waarvoor ze het doen. “Als we een bedankkaartje krijgen dat de kinderen uit het tehuis zelf gemaakt hebben, dan kijken we naar elkaar en zeggen we ‘allez, zus, dat hadden wij kunnen zijn’. We zijn ons zo bewust van het geluk dat we hebben om elke dag gezond en wel te kunnen komen werken, om welvarend te kunnen leven. Opstaan met het idee ‘hey, ik kan gaan werken’ maakt ons gelukkig. We zijn zo opgevoed. Als allochtoon hebben we toch maar een mooie job alletwee! Pas op, we hebben de kans gekregen maar we hebben ze ook met beide handen aangenomen en goed benut!”
De zussen zijn allebei met een belg getrouwd. Habiba is bewust kinderloos, Khadija heeft een dochter Fatima. “Van onze papa hebben we altijd geleerd om te kijken naar wie minder heeft, niet naar wie meer heeft. Dat maakt dat we altijd oog hebben voor minderbedeelden en onze godsdient leert ons om zoveel als mogelijk te helpen. Het betekent ook dat we onszelf alleen maar gelukkig kunnen prijzen met wat we hebben, niet ongelukkig door wat we niet hebben. We zijn moslim, zelfs onze mannen zijn bekeerd tot de islam. Het zijn schatten van mannen die mee in onze dromen geloven. Ze zijn fier op ons en ze komen meehelpen als ze kunnen.” Het is een van de eerste stralende dagen van het jaar als ik de zussen ontmoet, de zomer kondigt zich fel aan. Geraakt hun zuiders bloed opgewarmd? Ongetwijfeld, maar alles verraadt dat zij elke dag zonnig in het leven staan. Ik ben zelf nogal goedlachs maar ik verbleek in het niets bij deze dames. Habiba en Khadija Ait Moussa, als een glimlach nog niet bestond, zij zouden hem uitgevonden hebben!
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/made-in-belgium
Zaterdag 2 oktober 2010 was het verzamelen geblazen in de bibliotheek van Beerse. Alle vrijwilligers waren welkom op hún moment. Eén van hen is Arlette Van Gorp. Arlette is vrijwillig ambulancier. Hier lees je haar verhaal. Draait uw hart ook in een knoop als u een ziekenwagen met zwaailicht en sirene aan door het verkeer hoort of ziet scheuren? Eén keer is een dierbare van mij op zo’n manier naar de redding gebracht en sindsdien snijdt de confrontatie met een ziekenwagen mij telkens de asem af, als een kwellende herinnering aan de emoties van dat moment. Alsof ik tot de orde geroepen word door een –in mijn geval tenminste- onbestemde kracht. Gij zult niet vergeten hoe kwetsbaar het leven is. Naast de urgentiediensten begeven zich ook ziekenwagens door het verkeer die zich op het gewone tempo laten meevoeren. Ik heb nooit goed geweten wat die deden. Komen er dan zoveel mensen met een gebroken been van vakantie terug? Ambulancedienst Beerse Arlette van Gorp (57 jaar) haalde mij uit mijn beperkte leefwereld en liet mij de wereld zien van het ziekenvervoer. Voor haar verhaal meld ik mij aan bij haar thuis in Vlimmeren waar ook de visspeciaalzaak van haar zoon is gehuisvest. “Mijn man is vorig jaar met pensioen gegaan en we helpen nog zoveel mogelijk mee. We laten ze niet in de steek. Wij wonen aan de zaak. Op maandag, dinsdag en woensdag rij ik van 7u tot 19u met de ambulance, de andere dagen rijd ik voor de zaak.” Arlette rijdt als vrijwilliger voor de Ambulancedienst Beerse. Ontstaan in 1973 uit de bezieling van een twintigtal Beersenaren uit de kring van de Civiele Bescherming, telt de ambulancevereniging inmiddels een kleine 40 leden en 15 ereleden. De Ambulancedienst Beerse heeft 2 wagens die 24u op 24u, 7 dagen op 7, verbonden zijn aan de vrijwilligers die ervoor oproepbaar zijn. De zogeheten A-wagen is een “echte” ambulance. Het oproepen van deze wagen gebeurt enkel door het hulpcentrum 100/112. De A-wagen wordt gebruikt voor dringende interventies zoals ongevallen, levensbedreigende ziektes enz. De wagen is hiertoe dan ook speciaal uitgerust, vooral op het gebied van reanimatie. De B-wagen wordt gebruikt voor niet-dringende interventies en kan door iedereen opgeroepen worden. De B-wagen zorgt voor het vervoer van zieken in bed of in een rolstoel van en naar het ziekenhuis of naar eender welke bestemming. Arlette rijdt met de B-wagen. “We doen alle soorten ritten over heel België. We zijn al eens het slachtoffer van een verkeersongeval gaan ophalen in Luxemburg. Het kan ook al eens zijn dat iemand van hier naar de zee moet voor een revalidatie en dan doen we dat in opdracht van het ziekenfonds. Maar we voeren ook mensen van het rusthuis naar het communiefeest van hun (achter)kleinkinderen en enkele uren later weer terug. Voor dat sociaal vervoer hebben we een aangepast tarief. “ Hoe het begon “Goh, hoe ben ik daar mee begonnen? Het moet 8 jaar geleden zijn toen ik bij mijn moeder in het rusthuis was en Monique, een van de vrijwilligers van de ziekenwagen die er net toekwam, naar mij kwam en zei “zeg, jij bent toch bij het Rode Kruis geweest, awel, als ge dat kunt, kunt ge met ons ook mee”. En zo ben ik meegegaan. Hadden ze het nooit gevraagd, ik was er wellicht nooit aan begonnen gewoon al omdat ik niet wist dat ik dat vrijwilligerswerk kon doen. We zijn thuis absoluut niet opgegroeid met vrijwilligerswerk. In tegendeel, mijn broers en zusters vinden het maar niets, voor niets werken. In mijn gezin mag ik mijn goesting doen. Ze hebben hier alle dagen hun eten en ik zorg dat mijn werk gedaan is. Als mijn kinderen mij nodig hebben dan kan ik een shift wisselen met een van de andere vrijwilligers. De was en de plas doe ik tussendoor en als dat niet gaat dan doe ik het ’s avonds.” Isolement doorbreken Als chauffeur heeft Arlette weinig contact met de patiënten. Haar rol in het doorbreken van het isolement van de betrokkenen is er niet minder door. “Het ziekenvervoer dat wij en andere vrijwilligersverenigingen doen is erg sociaal. Wij brengen de bewoners van een rusthuis naar het ziekenhuis voor onderzoeken maar die zetten we niet voor de deur af natuurlijk. We gaan mee naar binnen om de patiënt in te schrijven en naar de betrokken dienst te brengen. Als er geen andere rit gepland is dan blijven we bij de patiënt tot die weer met ons terug kan. Vroeger ging er al eens een verpleegster van het rusthuis of een van de kinderen mee maar dat is toch veel minder geworden. Iedereen heeft het druk en de zwaksten, vaak de ouderen en de zieken zijn daar het slachtoffer van. Het is misschien niet ideaal maar het is wel een zegen dat we bestaan. Vervoer voor mensen die nauwelijks mobiel zijn geeft vrijheid aan mensen die daar maar weinig meer van over hebben.” Voldoening De voldoening die Arlette haalt uit engagement ligt net in de bijzondere rol die het ziekenvervoer kan spelen in het leven van zij die het nodig hebben. “Ik doe het om de mensen te helpen. Om hen op een veilige manier uit hun isolement te halen, al is het maar voor even. Als er dan geen vrijwillige ambulance meer is wordt het ziekenvervoer voor de meeste mensen veel te duur. Ik doe het ook gewoon graag. Het is mijn hobby. We hebben bovendien een heel plezante groep. De groep van de B-wagen is klein en we komen goed overeen. We rijden telkens per twee, een chauffeur en een begeleider die achteraan bij de patiënt zit. We wisselen af zodat we niet altijd in de zelfde combinatie samen rijden. Op die manier houden we toch met de ganse groep contact want het echte vrijwilligerswerk gebeurt dus maar per twee. We komen op zijn tijd allemaal bij elkaar voor een feestje of een vergadering. Ik wou dat ik eerder als ambulancier begonnen was. We hadden het hier druk met de zaak en drie kinderen en het is ook niet op mijn pad gekomen. Ik hoop in ieder geval dat ik het nog heel lang kan doen. Zolang ik het aankan zal ik het ook doen. 4 Of 5 jaar geleden ben ik er eens tussenuit geweest. Door van een stom muurtje te vallen heb ik 7 maanden plat moeten liggen. Ik dacht dat ik nooit meer met de ambulance zou kunnen rijden en ik begon het al erg te missen. Een paar jaar geleden heb ik mijn vrijwilligerswerk ook even opzij moeten zetten omdat ik in de assisenjury moest zetelen bij het proces van Hans Van Temsche. Dat heeft een enorme indruk op mij achtergelaten. Vooral de confrontatie met de emoties van de familie van de slachtoffers en het feit dat je als jurylid geen emoties mag laten zien was erg zwaar. Het leven is zo kwetsbaar. Verschillende van mijn broers en zussen zijn jong gestorven. Allemaal aan kanker. Dan heb je geen gerust leven meer en koester je elke dag die je in goede gezondheid mag doorbrengen. Dat veelvuldige contact met zieke naasten maakt wellicht ook dat ik mij met bijzondere inzet kan inzetten voor ons ziekenvervoer.” Tekst en foto’s : Iris Baetens Suggestie quote : “Ik doe het om de mensen te helpen. Om hen op een veilige manier uit hun isolement te halen, al is het maar voor even. Als er dan geen vrijwillige ambulance meer is wordt het ziekenvervoer voor de meeste mensen veel te duur. Ik doe het ook gewoon graag. Het is mijn hobby.”
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/engagement-in-het-hart-van-onze-gezondheidszo
Onze tentoonstelling stond enkele weken in SW – Kringwinkel WEB in Turnhout. Tijdens het vrijwilligersmoment bracht Leentje, medewerkster van ’t Antwoord volgende getuigenis. Goede namiddag iedereen, Ik ben Leentje, ondervoorzitster van T’ANtWOORD. Ik ben al vele jaren vrijwilligster. T’ANtWOORD draait vooral op vrijwilligers en meer dan de helft van de vrijwilligers bij ons zijn vrouwen. Er zijn enkele mensen die voor T’ANtWOORD werken. Maar zij kunnen niet al het werk alleen doen. Ze hebben vrijwilligers nodig. Wat doen onze vrijwilligers allemaal? Elke donderdag zorgen een paar vrijwilligers voor de soep. Ze kiezen welke soep ze gaan maken, gaan winkelen, koken en dienen de soep op. Ook voor het opruimen en afwassen, het onderhouden van de tuin enz. hebben we vrijwilligers nodig. De ontmoetingsruimte wordt opengehouden door vrijwilligers, de toogmedewerkers. De vrijwilligers schrijven artikels, maken foto’s en tekeningen enz. voor het krantje. Tijdens onze feesten (sinterklaasfeest, kerstfeest, paasbrunch) wordt het meeste werk verzet door vrijwilligers. Als we T’ANtWOORD voorstellen aan scholen zijn er een paar vrijwilligers bij die de uitleg doen. En zo kan ik nog wel even door gaan. Je hoort het, dit is een van de vereniging die alleen kan blijven bestaan door de hulp van vrijwilligers. Daarom dank aan alle vrijwilligers. Zonder de hulp van jullie zouden een groot aantal verenigingen en diensten niet kunnen blijven bestaan. Een paar jaar geleden ben ik gaan nadenken wat het voor mij betekent om als vrijwilliger te werken. Waarom ik het wilde doen en vooral waarom het voor mij zo belangrijk was. Dit heb ik in een korte tekst gezet die ik graag met jullie wil delen. Voor ik T’ANtWOORD leerde kennen was ik al een aantal jaar als vrijwilliger aan het werk. Ik vroeg mij vaak af: wie ben ik? Ja, ik ben moeder van, vrouw van, dochter van, enz. Ik vroeg mezelf steeds af: Is dit alles wat ik wil? Kan ik, ben ik niet veel meer dan dit? Steeds kwam ik bij hetzelfde antwoord uit. Ik ben niemand in deze grote wereld. Tot ik T’ANtWOORD leerde kennen. Waar ik vooral achter de schermen werk. Als ik vergaderingen bijwoon, spreek voor groepen, mijn stem mag laten horen of wat ook mag doen binnen T’ANtWOORD. Dan voel ik mij iemand. Dan ben ik iemand die iets kan doen en beteken om een stukje van de wereld te veranderen. Dan ben ik iemand die door dit te doen werk aan de toekomst van al onze kinderen en kleinkinderen. Voor mij betekent vrijwilligerswerk meer dan alleen bezig zijn. Meer dan alleen dingen doen in mijn vrije tijd. Vrijwilligerswerk is voor mij werken aan mijzelf. Iets kunnen betekenen voor mensen. En iets kunnen veranderen, ook al is het maar heel klein, om deze wereld leefbaarder te maken voor iedereen. Alleen dan weet ik voor mijzelf dat ik als vrijwilliger goed bezig ben. Leentje
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/vrijwilligerswerk-is-meer-dan-gewoon-bezig-zi
Op 16 augustus werd er in Woon en Zorgcentrum Vogelzang te Herentals Moederdag gevierd. In het kader hiervan stond de tentoonstelling “Kempense vrouwenkracht” in de kijker. Na een woordje uitleg over het Vrouwenkracht-project werden de vrijwilligers van Vogelzang letterlijk in de bloemekes gezet. Alle vrouwen kregen naar aanleiding van Moederdag een roosje. Etienne Vandenbergh, een bewoner van het rusthuis haalde zijn zangtalent boven. Hij zong een duet met Lea De Win. Prachtig, om kippenvel van te krijgen. Ook de bewoners waren aangeslagen door dit prachtig duet. Sommigen kregen tranen in de ogen als ze Lea kwamen bedanken. Lea is een kranige dame van 67 jaar en Etienne is 78 jaar. Zij hebben elkaar 4 jaar geleden ontmoet in zanggroep “Camerata” te Lier. Etienne heeft vroeger operette gezongen. Hij heeft een tijdje geleden gezondheidsproblemen gehad en dit was zijn eerste optreden sinds lange tijd. Hij is terug begonnen met te repeteren zodat hij terug voorstellingen kan geven in de toekomst.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/moederkesdag-in-herentals
Van 3 tot en met 17 juli 2010 stond onze tentoonstelling in het vrijetijdscentrum De Kruierie te Balen. Het ophalen van de tentoonstelling door de gemeente Balen was een hele klus. Zowel de panelen als onze collega’s waren op bepaald moment verdwenen. Een hele zoektocht in de container bracht de oplossing. Vrijdagavond 2 juli was er de officiële opening. De inkomhal van de Kruierie werd omgetoverd tot receptieruimte. Balense vrijwilligers waren hier meer dan welkom. Ook een aantal getuigen uit de Vrouwenkrachtboek waren van de partij. Waaronder de naaimoekes van De Witte Mol, Lieve, Louis en natuurlijk de Balense Marie-Augustine. Het was een zwoele avond. De wijn en fruitsap vloeiden dus goed binnen. Na de voorstelling van ons Vrouwenkracht-project, nam de lokale Schepen van emancipatie, Petra Geukens, het woord. Petra onderstreepte op een krachtige manier het belang van vrijwilligerswerk op gemeentelijk vlak. Maar ook de emancipatiegedachte kwam stevig naar voor. Een warme speech, recht uit het hart. Na het officiële gedeelte verhuisden we de receptietafels naar buiten. Daar genoten we van de lekkere hapjes en drankjes. Gezelligheid was troef. Het was gewoonweg een fantastische, zwoele, Balense avond. Een avondje gewoon genieten. Bedankt Balen.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/zomerse-avond-in-balen
Onze tentoonstelling kreeg van 10 tot 28 mei een plaats in Home Laarsveld in Geel. Op dinsdag 25 mei vierden we er samen met vrijwilligers, bewoners en familieleden een krachtig vrijwilligersmoment. De vrijwilligers kregen er een daverend applaus.
Jeanneke Princen en Jeanine Heiremans zijn er daar twee van. Jeannekes schoonmoeder zit in het rusthuis en de moeder van Jeanine ook. Zij ondersteunen het animatieteam enkele dagen per week als dat nodig is. “We gaan al eens naar de markt, of knutselen, kienen, organiseren verjaardagsfeestjes en gaan bewoners halen en terug afzetten. Op vrijdagnamiddag gaan we ook wandelen met de bewoners wanneer het goed weer is”. Jeanneke en Jeanine halen er veel voldoening uit. “Je krijgt veel vriendschap van de mensen. De meesten zijn heel lief. We doen het heel graag. Als dit weg zou vallen, zouden we in een gat vallen.”
Als vrijwilligers worden de vrouwen goed in de watten gelegd. “Ze hebben hier wel oog voor de vrijwilligers. Dat merk je ook aan de tentoonstelling. We krijgen af en toe eens een etentje. Of ze bakken kaastaart. Ja, ons werk wordt hier geapprecieerd.” Tijdens de namiddag werd de eerste gelukkige van onze wedstrijd getrokken. Want naast de vrijwillige vrouwen in de kijker zetten wil de tentoonstelling ook andere vrouwen aanzetten om vrijwilligerswerk te doen. Daarom hangt er een wedstrijd aan vast. Een onschuldige hand trok … Tilly Thimm van VIVA-SVV. “Ik kreeg kippenvel toen ze mijn naam afriepen”, vertelt Tilly. “Ik vind het geweldig! Er zitten zoveel briefjes in en toch hebben ze mij er meteen uitgekozen.” Tilly is toevallig ook één van de eenentwintig vrouwen die in het boek aan het woord komt. “In het begin vond ik dat eerlijk gezegd vervelend en onwennig. Ik doe vrijwilligerswerk in rusthuis Den Hove in Mol, maar ik wil daar niet mee te koop lopen. Intussen ben ik het al een beetje gewoon. En ik vind het wel belangrijk dat mensen beseffen dat je nog nuttig kan zijn, ook al werk je niet meer.”
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/geel-tentoonstelling-in-home-laarsveld
Van 8 tot 12 maart 2010 stond onze tentoonstelling 'Vrouwenkracht Kempen' bij het bedrijf Nike in Laakdal. Op dinsdag konden geïnteresseerde personeelsleden van Nike de tentoonstelling uitgebreid komen bezoeken. De lunchpauze was daarvoor met een kwartiertje verlengd. Ook de vrouwen die geïnterviewd werden voor ons boek en de leden van het platform waren daarbij. Een mooi broodjesbuffet stond op ons te wachten. Genietend van al dat lekkers konden we de tentoonstelling bewonderen. Maar het was vooral een leuk ontmoetingsmoment. Het ging er vrolijk aan toe. Er werden ideeën gesprokkeld, verhalen en ervaringen uitgewisseld en contacten gelegd.
Heide Gillemot (foto) van Nike heette iedereen welkom.Vanuit het platform vertelden we over onze werking, de tentoonstelling en het boek. Op vraag van enkele Nike-werkneemsters getuigde Mireille Govaerts over haar ervaring om mee te werken aan het vrouwenkrachtproject. Heidi had het over het vrijwilligerswerk en het engagement van en in Nike. We maakten kennis met het vrijwilligersteam NECAT (Nike Environmental and Community Action Team) en hun werking. Mia, Habiba en Khadija - drie medewerksters van NECAT - getuigden over hun inzet en het waarom ervan. Het was een boeiend Vrouwenkrachtmoment. Ieder van ons leerde een ander soort vrijwilligerswerk kennen. Het was bovenal een fantastische samenwerking met de werkneemsters van Nike.
Reacties
“Het opzet en de uitwerking van het initiatief was prachtig. Hopelijk hebben wij met onze kleine bijdrage een meerwaarde gegeven aan het “vrouwenkrachtmoment”. U mag me steeds contacteren bij dergelijke aangelegenheden als ik op vrijwillige basis iets kan doen.” Werkneemster Nike
“Voor mij persoonlijk was het zeer positief om andere sterke vrouwen te ontmoeten die zoveel voor de maatschappij doen. Heb ervan genoten om naar de vrouwen hun verhalen te luisteren en heb ook ondertussen een paar stukken gelezen in het boek en kan maar enkel zeggen: “chapeau!”. Werkneemster Nike
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/tentoonstelling-bij-nike
Op 6 maart trokken we met twee bussen uit de Kempen naar Brussel om deel te nemen aan de Wereldvrouwenmars. Samen met 5000 vrouwen en mannen stapten we door de straten van Brussel in een feestelijk en strijdvaardige mars.
De slogans :”sol, sol, sol solidariteit met de vrouwen wereldwijd” en “pas op, pas op de vrouwen zijn op trot” klonken samen met de trommels van Famba (de lesbisch feministisch drumgroep uit Gent) in één grote kreet om een wereld met rechtvaardigheid, gelijkheid, vrede en solidariteit. België is één van de 164 landen die opkomen voor vrijheid, voor recht op economische onafhankelijkheid, tegen het geweld op vrouwen, voor vrede en voedselsouvereiniteit. De mars werd afgesloten in het Justitiepaleis waar verschillende ministers en parlementairen de eisen van de wereldvrouwenmars in ontvangst namen. "En ze hebben de Kempense vrouwen en mannen gezien in Brussel”. Onze fluovestjes met opschriftt 'Zichtbare Vrouwenkracht Kempen' deden hun werk. Die lokten plezante en positieve opmerkingen uit van de Kempenaren. Ook deelneemsters uit andere regio’s vonden onze zichtbaarheid super.
Permalink | Leave a comment »
http://vrouwenkracht.posterous.com/wereldvrouwenmars-feestelijk-en-strijdvaardig
Update Sources